tag:blogger.com,1999:blog-65458472380862447622011-04-21T18:30:45.070-07:00Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.comBlogger71100tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-29479439573707129272009-04-12T16:39:00.000-07:002009-04-12T16:57:43.687-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SeJ_eskWx7I/AAAAAAAAAW0/37bsLtQzMTo/s1600-h/DSCN3016.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SeJ_eskWx7I/AAAAAAAAAW0/37bsLtQzMTo/s200/DSCN3016.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323957874841798578" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ความเท่าเทียม ที่ไม่เท่ากัน</span><br /><br />อันหญิงนั้น เปรียบเป็น เช่นดอกไม้ = ชายเปรียบเป็น ตะไคร้ และใบข่า<br />หญิงเปรียบเป็น เพชร นิลจินดา = ชายนั้นเป็น เหล็กกล้า สิลาแลง<br />หญิงเปรียบเป็น ศศิธร ที่อ่อนสี = ชายอาจเป็น ดวงสุรีย์ ที่ส่องแสง <br />หญิงออกทัพ รับศึก ก็อ่อนแรง = ระครรำ ชายแสดง ก็ป่วยการ<br />ส ว เจ้าเว้า เอ็ดหยัง บ่ฟังไผ = ความเท่าเทียม คืออย่างไร จงเล่าขาน<br />หญิงเด่นดี กว่าชาย ก็หลายการ = บาง อย่างชาย ก็เชี่ยวชาญ เฉพาะตัว<br />หญิงมากชู้ อย่างชาย ทำได้หรือ = คนคงลือ ว่ากระหาย เอาหลายผัว<br />ขะม้าพวด หน้าห้องเวียน สับเปลื่ยนตัว = เกิดลูกมา พ่อตัว คือผู้ใด<br />วัยรุ่นมั่ว ทุกวันนี้ มิได้หยัน = เพราะต้องการ ทัดเทียมทัน กันใช่ใหม<br />ความรักนวล สงวนนาง จางหายไป = หาแม่ดี ของลูกได้ ยากเต็มที<br />ความเท่าเทียม ย่อมหาใด้ ในทางอื่น = หญิงมากกว่า ชายเป็นหมื่น ในกรุงศรี<br />ใยไม่ช่วย ปะวีนา ครองธานี = ช่วยอองชาน ซูจี ครองรามัญ<br />รณรงค์ ให้ลูกผู้ หญิงทุกคน = เลือกสตรี แทนตน ทุกเขตรขันท์<br />เป็นผู้แทน เข้าสภา สถานบัน = แข่งผู้ชาย เธอกับฉัน ใจต่อใจ<br />เวลาคล้อง พวงมาลัย ให้พระเอก = ยี่เกเสก โอมเล่า เป่ามนต์ใส่<br />แบ้งค์ใบพัน ใบห้าร้อย ห้อยเรียงใบ = เป็นหมื่นแสน คล้องให้ ตามใจตน<br />หาพระเอก ลิเก ลงเลือกตั้ง = ให้ปะวีนา ต้องผิดหวัง อีกสักหน<br />ความเท่าเทียม ใยไม่สร้าง เข้าข้างคน= เลือกคนหล่อ พอใจตน เข้าสภา<br />ดูตัวอย่าง ปะวีณา อรอารีย์ = เยาวภา และวันดี สตรีกล้า<br />สร้าง คักดิ์ศรี เหนือชาย ใช้กีฬา = ผลักดันตน เองขึ้นมา หน้าเวที<br />ไม่ต้องง้อ ร้องขอ ความเท่าเทียม = แข่งการเรียน หญิงยอดเยี่ยม ได้เกรดสี่<br />รัฐมนตรี เป็นหญิง เราก็มี = เราแพ้ภัย ตรงที่ ใจเราเอง<br /><br />คมเคียว คันไถ<br />สมโภชน์ ๒๕๔๗<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-2947943957370712927?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-81193394714384560742009-04-12T01:05:00.000-07:002009-05-04T16:47:07.447-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf99-_OAbyI/AAAAAAAAAYQ/3c4iLWs2NuM/s1600-h/Photo+117.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 96px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf99-_OAbyI/AAAAAAAAAYQ/3c4iLWs2NuM/s200/Photo+117.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332119004905500450" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf99L9Z0ITI/AAAAAAAAAYA/nFAoFiPFd7I/s1600-h/Photo+064.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 96px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf99L9Z0ITI/AAAAAAAAAYA/nFAoFiPFd7I/s200/Photo+064.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332118128244826418" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">คำกลอนกระทบน้ำ</span><br /> <br />แสนเจ็บใจ สุดเคือง เพราะเรื่องน้ำ = ยังชอกช้ำ ใจอยู่ มิรู้หาย<br />วิกฤติ กาลที่ผ่านกราย = เจ้าช้างสาร เยี่ยมกราย เหยียบแผ่นดิน<br />เมื่อต้นเดือน กรกฎา ทุ่งนาแล้ง = ข้าวเหี่ยวแห้ง คอยหา ธาราสินช์<br />พอสิงหา มายล มีฝนริน = ทั่วทุกถิ่น เริ่งรื่น ชื่นกมล<br />เดือนกันยา มองดูนา แสนชื่นฉ่ำ = ข้าวหว่านดำ ผลิใบ เพราะได้ฝน<br />ในปีนี้ พวกชาวนา คงไม่จน = ทั่วทุกคน แย้มยิ้ม กระหยิ่มรอ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf99cHGg_tI/AAAAAAAAAYI/mYk-8liDpkQ/s1600-h/Photo+025.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 96px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf99cHGg_tI/AAAAAAAAAYI/mYk-8liDpkQ/s200/Photo+025.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332118405726142162" /></a><br />เดือนตุลา เห็นนา แล้วหม่นหมอง = น้ำท่วมนอง เจิ่งแรง ทุกแห่งหนอ<br />ผัวเมียมอง ดูนา น้ำตาคลอ = ดูลูกน้อย กับหม้อ แล้วท้อใจ<br />พฤศจิกา น้ำตา ชาวนาหลั่ง = ต่างกอดเข่า หมดหวัง พลังไถ<br />เจ้าช้างสาร เหยียบบ้าน ผ่านไป = นาไร่สูญ สิ้น เห็นดินดำ<br />เดือนธันวา เห็นนา แล้วใจหาย = หนี้มากหลาย เพราะตัวเรา ก้าวถลำ<br />หนี้ก็งอก ดอกเงินงอก-ข้าวดอกดำ = ต้องรับกรรม แบกหนี้สิน ตอนสิ้นปี<br />คมเคียว ุคันไถ<br />สมโภชน์ ๒๕๔๙<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-8119339471438456074?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-35687844403999710552009-04-11T13:54:00.000-07:002009-05-04T17:03:02.147-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf96dEdPYqI/AAAAAAAAAXw/IiBvDALt0Jk/s1600-h/Photo+010.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 96px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf96dEdPYqI/AAAAAAAAAXw/IiBvDALt0Jk/s200/Photo+010.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332115123661136546" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">บนยอดไม้</span><br /><br />ร้องพ่อวู้ พ่อวู้ กู่ตอนเช้า = เสียงเสียดเศร้า พ่อแม่ ก็แลหาย<br />น่าสงสาร ตัวเจ้า กาเหว่าลาย = พ่อแม่เจ้า ตกเหวตาย ในตำนาน<br />แม่นกเอี้ยง หามาเผื่อ นำเหยื่อป้อน = กาเหว่าอ้อน ปากอ้า น่าสงสาร<br />พ่อนกเอี้ยง ไล่สัตรู และหมู่พาล = ช่วยแม่นก หาอาหาร มาเลี้ยงดู<br />เสียงดุเหว่า แว่วมา น่าจะเศร้า = แต่หัวใจ กาเหว่า น่าอดสู<br />กินไข่เขา เอาไข่เรา ให้เลี้ยงดู = แท้ที่เจิง คตือสัตรู ผู้ทำลาย<br />ตึกสงสาร เจ้านกเอี้ยง ไม่เตียงสา = ไม่ไตร่ตรอง ใช้ปัญญา จนกว่าสาย<br />นั้นแซ่งแซว ไยป้อนข้าว กาเหว่าลาย = อ๋อ รังมัน อยู่บนปลาย ไม้ใกล้กัน<br /><br />คมเคียว ุคันไถ<br />สมโภชน์ ๒๕๔๖<br /><br /><span style="font-weight:bold;">กระทุ่มผุ โดย คมเคียว คันไถ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf-B6qDltkI/AAAAAAAAAYg/EwdvWAQJgXw/s1600-h/Photo+134.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 96px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf-B6qDltkI/AAAAAAAAAYg/EwdvWAQJgXw/s200/Photo+134.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332123328551695938" /></a><br /><br />ต้นกระทุ่ม ต้นใหญ่ ใกล้หมู่บ้าน = ทางกวียนผ่าน สุมทุม พุ่มใสว<br />หมู่พ่อค้า พานิช จากแดนไกล = มาพักแรม ค้าขาย ที่ปลายนา<br />มีน้ำตาล ถั่วงา และปลาย่าง = วัวเทียมต่าง กองเกวียน เวียนมาหา<br />นำสินค้า มาแลกข้าว กับชาวนา = เผือกมันมา ให้เลือก ข้าวเปลือกไป<br />แม่นำข้าว แลกเอาอ่าง กระถางน้ำ = ทั้งถ้วยชาม ดินปั้น ฉันถือให้<br />กล้วยไข่เต็ม ล้นมือ น้องถือไป = เพียงพอใจ พอพึ่งพา บ้านนาเรา<br />แต่เดี๋ยวนี้ ไม่มีต้น กระทุ่มใหญ่ = เพราะต้นไฮ ขึ้นคลุม รุมจนเฉา<br />พวกกาฝาก เกาะกินน้ำ ทำร้ายเอา = หุ้มลำต้น ปล้นเอา จนเฉาตาย<br />อตาถตัว เจ้าหนอ ต้นกระทุ่ม = เกิดที่ลุ่ม ชีวิตผ่าน ก็นานหลาย<br />เพียงนกมา ถ่ายใส่ต้น สิบปีปลาย = กระทุ่มกลาย เป็นต้นไฮ ใหญ่กว่าตัว<br />กาฝากเดน เศรษฐกิจ ชนิดใหม่ = คอยเกาะกิน แรงกายใช้ แต่หัว<br />มือใครยาว สาวเอา เข้าข้างตัว = ต่างเมามัว โกยมา เข้าหาตน<br />ไม่ทำนา ไม่ปลูกมัน ไม่ปั้นหม้อ = เพียงนอนรอ หุ้นออก ให้ดอกผล<br />คนใช้แรง ทำงาน กลับยากจน = คนนอนกิน แรงคน กลับเฟื่องฟู<br />ต้นกระทุ่ม ต้นใหญ่ ตายไปแล้ว = ตายพร้อมกับ รากแก้ว กำลังผุ<br />ต้นไฮขาด รากแก้ว โดนพายุ = คงตายผุ โค่นหัก ในสักวัน<br />คมเคียว คันไถ<br />กพ ๒๕๔๖<br /> <br /><br /><span style="font-weight:bold;">ศิลทุ วัตถุธรรม โดย คมเคียว คันไถ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf-AlRI4P7I/AAAAAAAAAYY/jxPipRX6c-k/s1600-h/Photo+009.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 96px; height: 128px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf-AlRI4P7I/AAAAAAAAAYY/jxPipRX6c-k/s200/Photo+009.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332121861574115250" /></a><br /><br />เขาผลิด เหล็กกล้า สร้าง อาวุธ = แล้วนำมา ฆ่ามนุษย์ ให้เราเห็น<br />ทั้งเอ อี เอเปค และยูเนน = ปล่อยให้ค้า อาวุธ เข่น ฆ่าผู้คน<br />สร้างโรงงาน มหึมา ไว้ฆ่าสัตว์ = ทุกอำเภอ ทุกจังหวัด ทุกแห่งหน<br />นำสัตว์ป่า เอามาฆ่า ส่งสากล = เอาเนื้อเขา มาเลี้ยงตน ให้คนกิน<br />เขาบุกรุก ป่าไม้ ทำลายป่า = ตัดไม้ฮุบ ที่ดินมา เสียจนสิ้น<br />คนยากจน ยังไม่มี ที่ทำกิน = ไม้โฉนดเป็น ทรัพย์สิน ของคนรวย<br />เพียงขอเอา พนันบอลล์ ขึ้นมาไว้ = แบ่งรายได้ คนจนบ้าง เหมือนดังหวย<br />อ้างศิลธรรม เถียงกัน รัฐฝันรวย = เอาความซวย มามอมเมา เยาวชน<br />เด็กยากจน ถึงมอมเมา เขาไม่เล่น = ความรำเค็ญ ย่อมจำกัน ความขัดสน<br />มีเด็ก เวร ลูกคนรวย ไม่ กี่คน = พ่อแม่รวย เพราะปล้น คนแรงงาน<br />อย่ามัวยก แต่ศิลธรรม มาปล้ำเขา = สยพอยู่ ใต้อุ้งเท้า น่าสงสาร<br />อย่ามองมุม ของนัก วิชาการ = จงมองดู สถานการณ์ ที่เป็นจริง<br />ทุกวันนี้ ศิลธรรม ตามวัตถุ = สังคมเสื่อม กร่อนผุ ไปทุกสิ่ง<br />เด็กยากจน เด็กพิการ ถูกทอดทิ้ง = นับเป็นล้าน มากยิ่ง ในสังคม<br />เสียครอบครัว ลูกคนรวย ไม่กี่พัน = ให้เป็นผี การพะนัน ก็เหมาะสม<br />มาช่วยเด็ก เป็นแสน จากโคลนตม = พวกเขาคง จะชื่นชม ว่า ทำดี<br />ทั้งบ่อนไก่ บ่อนปลา ดาสิโน = ฉุดเอาขึ้น มาโชว์ ไว้ทุกที่<br />ทั้งเงินกู้ นอกระบบ ทบดอกมี = เอามาขึ้น บัญชี ไว้ทุกราย<br />แล้วจงวาด แผนวาง มากางไว้ = แบ่งแจกให้ เป็นถนน คนละสาย<br />อาชีพผิด ศิลธรรม ทำกี่ราย = ที่ขุดดิน หินทราย มีกี่คน<br />แล้วให้ท่าน นายก นามทักษิณ = มองจากฟ้า สู่ดิน วิเคาระห์ผล<br />แยกผลดี ผลชั่ว ไม่มั่วปน = พญาเหยี่ยว มองจากบน ค้นลงมา<br />ไม่เหมือนหนู ซุกอยู่ มุดรูร้อง = เตือนพวกพ้อง ระวังแนว แมวกับหมา<br />เหยี่ยวบินบน วนสำรวจ ตรวจดูนา = เห็นทุกรู หนูนา ทั้งหมาแมว<br />นี่คือข้อ พอเปรียบ เทียบให้เห็น = ยกของเถื่อน ที่ซ่อนเร้น มาจัดแถว<br />จะเดินทาง ถนนใด ต้องวางแนว = เขียนอักษร ต้องมีแถว บรรทัดวาง<br />ใช้วัตถุ เงินทอง กองเป็นป้าย = แล้วขีดทาง ม้าลาย ห้ามออกข้าง<br />เอาศิลธรรม ส่องไฟ ตามแนววาง = ตามกระแส วัตถุทาง ค่านิยม<br />หากท่านเอา ศิลธรรม มาทำป้าย = ต้องทำลาย วัตถุกรรม ทำให้ล่ม<br />มาปลูกข้าว เลี้ยงควาย กลางสายลม = แล้วทำลาย ทุนนิยม หมดโลกไป<br /><br />คมเคียว คันไถ<br />กพ ๒๕๔๗<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-3568784440399971055?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-24296274559047689462009-04-11T13:45:00.000-07:002009-05-04T16:51:10.172-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf97CYKEB0I/AAAAAAAAAX4/GNv4CVvqP_U/s1600-h/Photo+191.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 96px; height: 128px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf97CYKEB0I/AAAAAAAAAX4/GNv4CVvqP_U/s200/Photo+191.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332115764604569410" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ใครใหญ่</span><br /><br /><br />ที่มุนหนึ่ง ในบ้านเรา ตอนเช้าตรู่ = เจ้าตุ๊กแก แอบอยู่ ที่มุมฝา<br />ได้ยินเสียง เถียงกัน พรรณา = เจ้าหรือช้า ตังใคร ใหญ่กว่ากัน<br />บ้านนอกว่า จะมีใคร มาใหญ่เท่า = ข้านี้มี ร่มเงา ให้อาศัย<br />ทั้งกิน นอน พักผ่อน แสนสบาย = หนักเรือเบา ข้ารับ ไว้ แต่ไรมา<br />เฟอร์นิเจอร์ บอกว่า ตัวข้าด้วย = ขาดข้าแล้ว คงไม่สวย ต้องเสาะหา<br />โต๊ะเตียงตั่ง ม่านระยับ ประดับประดก = สิ่งบันเทิง รื่นเริงพา ให้ชื่นใจ<br />บ้านขาดข้า เห็นแต่ฝา ใว้กันฝน = นายหญิงเขา จะทน ได้ใฉน<br />เธอคงจะ สำออย นั่งน้อยใจ = เธอจากไป บ้านนี้ใคร จะดูแล<br />รถยนต์ว่า หนวกหูจัง ฟังไม่ได้ = ทุกวันนี้ นายใช้ ใครกันแน่<br />ข้าเดินทาง ทุกวัน ไม่ผันแปร = ข้านี้คือ มิตรแท้ แน่กว่าใคร<br />ไปท่องเที่ยว ไปทำงาน กาศึกษา = แอบไปหา กิ๊กมา ใช้ข้าได้<br />นายจะต้อง ขอบข้า มากกว่าใคร = ควรมอบให้ ข้าเป็นใหญ่ ในแผ่นดิน<br />เสียง ห้าว ห้าว แว่งดุง จากข้างล่าง = พวกเจ้าคิด เข้าข้าง ตัวทั้งสิ้น<br />ถึงอย่างไร เจ้าก็อยู่ ในแผ่นดิน = พวกเจ้านอน พวกเจ้ากิน อยู่ที่ใด<br />ทั้ง รถ บ้าน ม่านหมอน และโรงครัว = ทุกๆอย่าง อยู่ในตัว ข้าไช่ใหม<br />หรือเจ้าลอย อยู่บน ฟากฟ้าไกล = ให้รู้ใว้ ใครคือใคร ใหญ่ตัวจริง<br />แบ๊งค์พันบาท ได้ยิน ดิ้นพลาดๆ = เงินสามาระ ชื้อได้ ในทุกสิ่ง<br />เรานี่แหละ เทพเจ้า แห่งความจริง = ใครต่อใคร ต่างก็วิ่ง ซบตุกเรา<br />บ้านที่ดิน ระยนต์ ที่คนขี่ = ทั้งทีวี นารี มีแก้เหงา<br />ช้าก่อน ยัง ฟังข้า อย่าหูเบา = ถ้าพวกเจ้า ขาดเรา ก็ลำเค็ญ<br />ภาษิตว่า เหนือฟ้า ยังมีฟ้า = ข้านี้คือ ปากกา ด้ามที่เห็น<br />หากสิ่งใด มให้ ตัวข้าเซ็น = เจ้าก็เป็น เพียงกระดาษ ธรรมดา<br />ทั้งโฉนด ที่ดิน ถิ่นที่อยู่ = เฟอร์นิเจอร์ รถหรู มิสมาทรา<br />แม้แต่นาย อยากใด้ ภรรยา = ก็ต้องใช้ ปากกา ตัวข้าเซ็น<br />ตุ๊กแกขยับ ตัวลง เข้าโพรงฝา = ข้าเติบใหญ่ ในบ้านมา เจ้าก็เห็น<br />ข้านี้แหละ ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องเซ็น = มันร้องเว้น วรรคสนุก ว่า ตุ๊กแกๆ<br /><br />คมเคียว ุคันไถ <br />สมโภชน์ ๒๕๔๗<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-2429627455904768946?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-74944875133071560632009-04-11T13:24:00.000-07:002009-05-04T16:51:46.313-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf94uHCBXwI/AAAAAAAAAXg/TdB2AxHynWQ/s1600-h/Photo+192.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 96px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf94uHCBXwI/AAAAAAAAAXg/TdB2AxHynWQ/s200/Photo+192.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332113217386798850" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">มหาลัย ไพรวัล </span> <br /><br />นกกระจาบ คาบใยไผ่ และใบหญ้า = แล้วนำมา สอดกลับ สลับสาน<br />ศิลปวิจิตรโพ้นบนต้นตาล = และตระกราน เป็นหมู่บ้าน วิมานนอน<br />รังกลมก ลึงมีห้อง เพื่อรองไข่ = ทำป่องทาง บินขิ้น ไปหาลูกอ่อน<br />รังต้วผู้ ทำหลังคา สร้างเป็นคอน = เป็นป้อมยาม พ่อนกนอน อยู่ไม่ไกล<br />พอเหยี่ยวใหญ่งูร้าย เข้าไปหา = พ่อนกจะโถมถลา เข้ามาใส่<br />ฝูงนกจะรวมกัน ป้องกันภัย = ตีนกใหญ่ งูร้าย ร่วงลงมา<br />นกเรียนใน มหาลัย แห่งใดหนอ = จึงถักทอ จัดการ งานรักษา<br />ไม่ได้เรียน วิศวะ และจุฬา = ไม่มีตัก กะสิรา กลางป่าไพร<br />อาณาจักร คือน่านฟ้า และป่าทุ่ง = มีหัวหน้า จ่าฝุง ครองกรุงใหญ่<br />ไม่แบ่งขั้น แบ่งวรรณ กั้นเขตไพร = ต่างก็ทำ หน้าที่ใน ส่วนของตน<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf95CUaUEoI/AAAAAAAAAXo/pN7fyFb35oQ/s1600-h/Photo+202.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 96px; height: 128px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/Sf95CUaUEoI/AAAAAAAAAXo/pN7fyFb35oQ/s200/Photo+202.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332113564575732354" /></a><br />ไม่เหมือนคน อ้างมา ว่ามนุษย์ = ประเสริฐสุด แล้วฉุดคร่า น่าฉงน<br />จราจร จราจล คนฆ่าคน = อวดอ้างตน ว่าวิวัฒน์ กว่าสัตว์ใด<br />เรียนวิชา ตามล่า ปริญญาเอก = เรียนคิดเลข ปั่นหุ้น ทุนก้อนใหญ่<br />ชิงแผ่นดิน เป็นของตน สร้างกลไก = บนท้องฟ้า ยังขึ้นไป อ้างสิทธิ์ตน<br />สร้างอาวุธ ร้ายแรง แข่งพระเจ้า = มาลำลาย ล้างพงษ์ เผ่า กันอีกหน<br />ได้อะไร ขึ้นมาหนอ คนแสนกล = ขว้างงูออก นอกตน ไม่พ้นคอ<br />สัตว์นกเป็น สัตว์ป่า ไม่ฆ่าเพื่อน = อยู่แตนเถื่อน ป่าร้าง สร้างเรือนหอ<br />สัตว์คนเรียน ด๊อกเตอร์มา ฆ่าเหล่าก่อ = พวกสัตว์ เมือง เรียนมาก่อ วินาศภัย<br /><br /><br />คมเคียว ุคันไถ<br />สมโภชน์ ๒๕๔๗<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-7494487513307156063?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-66349842530413438182009-02-21T23:15:00.000-08:002009-03-23T03:56:37.434-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaEIlKYKPWI/AAAAAAAAAR8/K4UdlThoSSE/s1600-h/IMAG1118.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaEIlKYKPWI/AAAAAAAAAR8/K4UdlThoSSE/s200/IMAG1118.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305531270553025890" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaEHt1J2N6I/AAAAAAAAAR0/dTzD3HHq4bQ/s1600-h/IMAG1120.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaEHt1J2N6I/AAAAAAAAAR0/dTzD3HHq4bQ/s200/IMAG1120.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305530319963043746" /></a><br />Makhamtao et les Pouins<br /><br />คำกลอนเซิ้งประวัติชาวพวน หรือ ลาวพวน<br />โดย คมเคียว คันไถ ของ สมโภชน์ กางกรณ์<br /><br />สาธุสะ ขอสัก การะ = คาระวะ พี่น้อง ไทยพวน<br />ขอเชิญชวน หมู่เฮา มาฟัง = ทวนความหลัง แต่ครั้ง ก่อนเก่า<br />เริ่มต้นเล่่า ถึง เขา ภูพวน = คนเผ่าพวน ชื่อตาม ภูเขา<br />พวนกับเลาว คนเผ่า เดียวกัน = แม่น้ำซัน น้ำงึม เริ่มต้น<br />ใหลลิ่งโตน ลงสู่ น้ำโขง = สายน้ำโยง ใยเกลียว สัมพนธ์<br />เพียงแต่ผัน ออกต่าง สำเนียง = กำใกล้เคียง สำเนียง เพี้ยนไป<br />ลาวไปใส พวนไป กะเลอ = พวนลูกเพ้อ ลาวฮ้อง ลูกใภ้<br />ลาวว่าบ่ให้ พวนใช้ บ่เฮ้อ = พวนว่า บ้านเผอ ลาวว่า บ้านใผ<br />เอ็ดนาไฮ่ อยู่ใน หว่างเขา = ชอบปลูกข้าว ตำเป็น ข้าวสาร<br />เริ่มมานาน เว้าแต่ โบราณ = พวนมีบ้าน อยู่เมือง เชียงขวาง<br />แถบลานช้าง สิบสอง จุไท = ซำเหนือใต้ คือถิ่น ชาวพวน<br />ติดเขตรญวน ที่ราบ สูงต้นนิน = ทุ่งไหหิน มีไห เต็มทุ่ง <br />เคยเอืองฮุ่ง มาอย่าง ยืนยง = หนังสือพงค์ สาวะคาร<br />มีตำนาน ขุนบัน ลินัว = เจ้าอยู่หัว มหา ลาวื่อ<br />หรืออีกชื่อ เรียกขุน บรม = เป็นประฐม บรมเชื้อชาติ<br />มหาราช กระบุตริย์ พวนลาว = ปกครองชาว ฝั่งโขง โบราณ<br />ทรงเชี่ยวชาญ เรื่องเดช อำนาจ = ประเทศราช ฮ้อยเขตร น้อมขาม<br />ผู้มีนาม เจ้า มหา ชีวิต = ทรงพิชิต รอบ จักรวาล<br />พระภูบาล มีพระ กำหนด = ให้โอรส ทั้งเจ็ด พระองค์<br />ท่านได้ส่ง เข้าไป ครอบครอง = ในเมืองของ ประเทศ ขะราช<br />แผ่อำนาจ พระบารมี = ให้องค์พี่ ชื่อว่า ขุนลอ<br />ไปสืบก่อ เมืองหลวง พระบาง = แคว้นลานช้าง เชียงคง เชียงทอง<br />องค์ที่สองชื่อ ยี่ ผาลา = สิบสองปันนา สร้างเมือง หอแต<br />หรือหนองแล สืบสร้าง ตั้งวงค์ = สามจูสง เป็นองค์ ที่สาม<br />ญวนเวียตนาม เมืองแถว หนองบัว = เจ้าอยู่หัว ของพวก ชาวญวน <br />ที่เมืองญวน โยนก เชียงใหม่ = องค์สี่ไป ชื่อว่า ไสผง<br />งั่วอินทร์ วาค์ อโยธยา = องค์ชายห้า มาอยู่ แตนไทย<br />องค์หกไป เมืองเกิด เชียงคม = ชื่อลกกลม ครองลาว ภูไท<br />เจ็ดเจืองไป ครองเมือง เชียงขวาง = ไปสืบสร้าง ปกครองชาวพวน<br />จดแดนญวน จนฮอด เมืองฮัอ = เขตุติดต่อ เมืองหลาวพระบาง<br />เมืองเชียงขาง เชียงคำ ยาวจอด = เลยไปฮอด อุต ตตะมะ ธานี<br />จดหลี่ผี ผาได ผาด่าง = บ่เว้นว่าง มีเจ้า ปกครอง<br />เพิ่นเป็นน้อง คนที่ สุดท้าย = ต่างก่าย้าย เมืองเผอ เมืองมัน <br />พ่อแบ่งปัน สมบัติ ให้ไป = มีบ่าวไพร่ มีเกิบ ทองคำ <br />ดอบฝักคำ ประจำ พระองค์ = ชำมรงค์ แก้วเพชร เจ็ดสี<br />งาช้างมี สี่เขี่ยว กอมก้อม = มีเฮ้อพร้อม ทั้งหอก คันคำ<br />ให้ประจำ กายทุก พระองค์ = บิดาทรง ให้พระ โอวาท<br />ให้อำนาจ ไพร่พล ไปครอง = ห้ามพี่น้อง ฆ่าฟันกันตาย <br />ช้าง ม้าหลาย บุญใคร บุญมัน = ให้แบ่งปัน ความสุข ไพร่ฟ้า<br />ให้ประชา ชนมี ความสุข = ตั้งแต่ยุค ของเจ้า ฟ้าเสียง<br />ให้เรียบเรียง ทางประวัติสาสตร์ = พวนมีชาติ มี ศาสนา<br />ในตำรา มีมา ว่าเว้า = ตั้งแต่เจ้า น้อยครอง ต่อมา<br />ให้ชายา เจ้าพ้าเมืองลาว = ธิดาสาว เจ้าอนุวงค์<br />รวมเผ่าพงษ์ พวนลาว สัมพันธ์ = สืบเผ่าพันธ์ บุตรา ห้าองค์<br />สำดับองค์ เริ่มต้น คนโต = ชือเจ้า โพ เจ้ารทัพ พรมมา<br />องค์ห้าเจ้าอุง เจ้ากำ่ = เจ้าน้อยนำ พวนอยู่ เป็นสุข<br />แสนสนุก เขียงคำ เชียงขวาง = ศึกเสือสาว บ่มี มากวน<br />ซุ้มบ้านพวน เอ็ดสวน ปลูกข้าว = ตันหมากพร้าว หมากนาว หมากแฟง<br />ทั้งหม่าแตง หม่าเขือ หม่าถั่ว = เอ็ดสวนครัว ผักกาด ผักชี<br />กล้วยเป็นหวี่ หม่ามี้ โอ้นโต้น = หมากเผ็ดนั้น ก่ามี เต็มโพน<br />หม่าโต่นหรือ ก่ามี เต็มคั้ง = เก็บสะตังค์ ใส่บั้ง ไม่ไผ่<br />ปลาค่อใหญ่ ในฮู ในฮ่อง = น้ำในหนอง มีปู มีปลา<br />ในเฮ่อนา มีปลา มีข้าว = ไก่อยู่เล้า มีข้าว อยู่เงีบ<br />ลูกกับเมีย บ่อด บ่หยาก = อุปถาก พระสงฆ์ องค์เจ้า<br />ตื่นยามเข้า ใส่บาตร ทำบุญ = ตำข้าวปุ้น ข้าวเม่า ข้าวเกรียบ<br />แช่กอยเหยียบ เหียงเต็ง แล้วผึ่ง =ข้าวเหนี้ยนึ่ง มาห่อ ขาวต้ม<br />ห่อข้าวหนม ใ้ส้ใส่ ใบตอง = หมู่พี่น้อง ฮักสา มัคคี<br />นุ่งซิ้นหมี่ ผ้าขะม้า แอ้มอาง = โส้งขากวัาง ขะม้า มัดเอว<br />เสื้อคอแม้ว ย้อมประดู่ ยัอมคาม = ไปเที่่ยวตาม ผู้สาวลงท่า<br />ไปเที่ยวหา สาวปลูกพักแฟง = ไปเที่ยวแปลง ปลูกพริกมะเขือ <br />ไปช่วยเหลือ สาวมั โฮัวสวน = ไปเที่ยวชวน กันเล่น กำฟ้า<br />เล่นสะบ้า หม่าอื่อ ลูกช่วง = เพื่นลงข่วง เข็นฝ้าย ต่ำผ้า <br />เพิ่นไปนา เกี่ยวหญ้า งัวควาย = หาบข้างงาย ไปไฮ่ ไปนา <br />เที่ยวผ้าป่า ต่างวัด บ้านไกล = หนุ่มชอบไป รับใช้ ผู้สาว <br />แต่ก่อนเก่า เพิ่นอยู่ เมืองพวน = ผู้บ่าวชวน กันเอ็ด คันใด <br />เป็ํนไม้ไผ่ คันใด ขึ้นหัว = ปีนเทงหัว นอนวอน สาวมัก <br />ถ้าสาวมัก สาวก่า คุยกัน =<br />ฝาฟากกั้น เว้ากัน จำเสียง = เว้าสำเนียง ผะหยา ว่ามัก<br />สาวบ่มัก สาวก่า บ่ปาก = หนุ่มจำจาก ลงจาก คันใด<br />แบกคันใด ขึ้นไป บ้านอื่น = ต่างชื่นมื่น กลางคืน เตือนหงาย<br />บ่ต้องอาย คุยไกล้ พ่อแม่ = แม่ตอแหล คุยช่วย ลูกสาว<br />บอกผู้บ่าว มาขอ ไวไว = จีได้ให้ ลูกสาว แต่งงาน<br />เอาตำนาน ก่อนกาล มาเล่า = ฟังผู้เฒ่า เว้าแต่ บูราณ<br />ตอนย้ายบ้าน มาอยู่ เมืองไทย =ย้านเสือใบ เสือรินทร์ เสือจวน<br />เพิ่นเลยชวน กันเอ็ด โฮ้บ้าน = พากันย้าน โจรลัก งัวควาย<br />ถ้ามักหลาย เฮ้อมา ขอแต่ง = ค่าบ่แพง ตามอีด ตามคลอง<br />สามสิบสอง กับสอง สลึง = ควายโตนึ่ง มาไว้ ไถนา<br />ผู้มีนา แบ่งมา เป็นเฮ่อ = บางคนเฮ้อ ทังงัว ทั้งเกวียน<br />มีฮอกเหรียญ จี้กับ สายสรัอย = แหวนหัวพลอย หัวหิน เอือนทอง<br />บางคู่กอง ทุนมา รวมกัน = บางคู่นั้น ปลูกเป็น เฮือนหอ<br />บางคู่ห่อ เงินแถม เป็นพัน = เป็นสวรรค์ ของลูก ผู้รวย<br />ได้เมียสวย ซ้ำรวย สินทรัพย์ = ผู้ตกอับ คือลูก คนจน <br />ต้องดิ้นรน หาด้วย ลำแข้ง = ต้องให้แฮง งานอวด พ่อตา<br />บางคนก่ามีคนเห็นใจ = ได้เข้าไป เป็นลูก เขยข้อย<br />เป็นผู้คอย รับใช้ พ่อตา = แต่งข้าวปลา ออกนา แต่เช้า<br />พายห่อข้าว เต้าน้ำ ทั้งควาย = เตรียมแอกไถ ทั้งควาย ทั้งคราด<br />บ่ได้ขาด จอบเสียม สู่อัน = ยามว่างผั้น เชือกไว้ ผูกงัว<br />เมียของตัว แต่งครัว อยู่บ้าน = เลี้ยงลูกหลาน พี่ป้า ตายาย<br />ตกตอนสาย พายแห ลงหนอง =ฟายตะค้อง หว่านปลา ค่อใหญ่<br />ห้างซ่อนไซ ปลาไหล ปลาดหลด = อันใดหมด หามา เตรียมไว้<br />หามาใส่ พาแลง พางาย = เลี้ยงงัวควาย ตักน้ำ ตำข้าว<br />หมี่งขาเจ้า นั่งสุขสำราญ = ทั้งลูกหลาน น้องเมีย แม่ยาย<br />เหลือแฮงหลาย เป็นลูก เขยข้อย= น้ำตาย้อย ใจฮัอน อ่อนแฮง<br />ยามมือแลง จั่งเห็น หน้าเมีย = ค่อยหายเพลีย ลืมทุกข์ ลืมยาก<br />ทนลำบาก ก่อนพ่อ ตาตาย = จึงจี่กลาย เป็นเขย นั่งเมือง<br />ก่าต้องเปลื่อง แฮงมา บ่น้อย = นี้และข้อย ข้าเป็น ลูกเขย<br />คำพังเพย ลูกเขย คนจน = ต้องยอมทน ทุกมา แต่ก่อน<br />พอถึงตอน จี่ได้ สบาย = ดันมาตาย ไปก่อน พ่อตา<br />วาสนา บ่ได้ ครอบครอง = สมบัติของ พ่อตา แม่ยาย<br />มีมาหลาย ชั่ว อายุคน = หนีบ่พ้น บุญกรรม ทำมา<br />วาสนา บุญกรรม นำแต่ง = ตามแต่แฮง บุญ บารมี<br />พรรณา เป็นคำพีรวิถี ชาวพวน= ตามสมควร ที่ควร เฮียนรู้<br />พวนรุ่นปู่ มี เอกราช = พวนมีชาติ มี ศาสนา<br />มีตำรา เขียน ภาษาพวน = มีสำนวน สำเนียง คำเว้า<br />มีเทั้งเจ้า ผู้ครอง นคร = มีเซิ้งกลอน มีวัด มีวา<br />มีภาษา เขียนใส่ ใบลาน = เสียงม่วนหวาน ลำพวน เป่าแคน<br />มีเขตแดน เวียงวัง คลังนา = ก่อนจี่มา สิ้นชาติ ขาดเมือง<br />ก่ามีเรื่อง จี่เล่า ต่อไป = ในสมัย พระเจ้า ตากสิน<br />ปีกุนสร้าง แผ่นดิน ธนบุรี = องค์จักรกรี พระมหา กระบัตริย์ศึก<br />ยกพลศึก เข้าสิบสอง จุไท = บุกเข้าไป สิบสอง ปันนา<br />ย้อนเข้ามา ตีหลวง พระบาง = ยึดเชียงขวาง ไปฮอด เวียงจันท์<br />อยู่ในขัน ขอบทะ สีมา = ลานช้างมา อยู่ใน อำนาจ<br />พุทธศักราช สองสาม สองสอง = ก่อนยกกอง ทัพกลับ กรุงธน<br />กวาดต้อนคน ชาวลาว เวียงจันท์= มาช่วยกัน ทำมา หากิน<br />มาอยู่ถิ่น แดนดิน เมืองไทย = มารวมไว้ ที่ สระบุรี<br />แถวพาชี เลยมา โคราช =โอนสัญชาติ มาเป็น คนไทย<br />แทนสมัย กรุงศรี อยุธยา = ยุคพม่า กวาดต้อน คนไป<br />ถึงสมัย พระพุทธ เลิศหล้า = พระราชา แห่งชน ชาวไทย<br />เทรงไว้ใจ เจ้า อนุวงค์ = ท่านประสงค์ ฮ่วมรัก สัมพนธุ์<br />เพิ่นแบ่งปัน สุวรรณเขต = แดนประเทศ เขตเมือง ชั้นโท<br />ให้เจ้า โย้ ราช บุตรา = เป็นพระยา เมืองจำปาศัก<br />ให้ลูกฮัก เจ้า อนุวาค์ = เพื่อตำรงค์ ฮักสา มัคคี<br />ความภักดี จากสอง พ่อลูก = เพื่อหวังผูก พลุง ศรัทธา<br />สืบต่อมา มหา กระษัตริย์ไทย = พระองค์ไดั้ สวรรคต<br />พระโอรส สืบ ต่อ เวียงวัง = ชื่อพระนั่งเกล้า เจ้าอยู่หัว<br />จึงเขิญตัวทุกหัวเมืองราช = บ่ได้ขาด เจ้าเมืองเวียงจันท์<br />มาข่วยกัน ตามกำหนดการ = พระราชทาน เพลิง พระศพ<br />มาจนครบ กันทุกหัวเมือง =จึงมีเรื่อง ทีบ่ ตกลง<br />เจ้าอนุวงค์ แจ้งแถลงข่าว = คุยเรื่องราว การบ้าน การเมือง<br />เสนอเรื่อ ขอคืน คนลาว = พระนั้งเกล้า บ่ทรงประทาน<br />เพราะลูกหลาน เป็นไทยไปแล้ว=เสนอแนว เป็นไปบ่ได้<br />สุดวิสัย เพิ่นบ่ ประทาน = อยู่มานาน กว่าสี่ สิบปี<br />หน่อจักรี บ่ยอม ยกให้ = ท่านน้อยใยกลับไปเวียงจันท์<br />นำเรื่องพลัน เข้าสู่สภา = หมู่เสนา อำมาตย์ในเมือง<br />รู้ศึกเคือง พระเจ้ากรุงไทย = บ่คืนให้ชาว ชนคนลาว<br />จึงยกเอากองท้ัพมาสู้ = ตอนนั้นฮู้ อังกฤษ คุมคาม<br />เมืองสยาม กำลังมีภัย = กระษัตริย์ใหม่ อายุ ยังน้อย<br />คงจี่ดัอย ฝีไม้ ฝีมือ = จึงได้ถือ เอาสา เหตุนี้<br />เข้ามาตี เอาเมืองโคราช = ตอนนั้นขาด เจ้าเมือง บ่อยู่<br />บ่มีผู้ บัญชา ทหาร = จึงต่อต้าน ทัพลาว บ่ไหว<br />ยึดเมืองได้ ภายใน เดือน สี่ = ภายในปี สองสาม หกเก้า<br />แต่ก่าเข้า เมื่องบ่ ได้นาน = เพราะทหาร ไต้มา ล้มตาย<br />ได้อุบาย ของคุณ หญิงโม = ใช้อีโต้ กับมีด ทำครัว<br />เข้าตีหัว ด้วยสาก ตำข้าว = เอาน้ำเหล้า มามอม ทหาร<br />เอ็ดตาหวาน มรรยา ผู้หยิง = ช่วยกันชิง มีดดาบ มาพัน<br />สาวพากัน ตายไป แทบหมด = ลาวกบฎ ฮีบพากันหนี<br />ไล่ตามตี บ่มี โต้ตอบ = ไปน้อมนอบ พึ่งต่าง ประเทศ<br />หนี้ข้ามเขต ไปขอ พึ่งญวน = ยกเมืองพวน เมืองสุย เชียงกัน<br />ทั้งเมืองจันท์ เมืองสอน เมืองสาม = ให้เวียตนาม มาช่วย สงคราม<br />ทัพไทยตาม ไปสุด แตนญวน = จึงต้องชวน กัน ยกทัพกลับ<br />บ่ทันจับ เจ้า อนุวงค์ = ญวนได้ส่ง น้ำใจ ไมตรี<br />เจ้าลาวหนี ไปเข้าเขตญวน = ทัพไทยหวน กลับคืนมาบ้าน<br />บ่เคยย้าน แต่บ่ ตามตี = ญวนพาหนี ไปสุด แนวป่า<br />เจ้าพระยา สุภาวดี = อีกสองปี มีต่อ ตามมา<br />ข่าวลือว่าเจ้าอนุวงค์ = จากเวียตกง ย้ายมาเมืองพวน<br />อยู่ในจวน ลูกเขย เจ้าน้อย = ข่าวนี้ลอย เจ้าสู่ กรุงศรี<br />หน่อจักรี องค์พระนั่งเกล้า = พร้อมทั้งเหล่าหมู่มุขเสนา<br />คิดขึ้นมา ยังนึก แค้นเคียด = ตัวเสนียด กบฎ ยังอยู่<br />อับอายหมู่ หัวเมือง ชั้นนอก = จึงให้ออก กฤษฎีกา<br />สั่งพระยา สุภาวดี = ยกไปตี ลัอมที่ เมืองพวน<br />เจ้าน้อยด่วน เข้าสวามิภักดิ์ = เพราะว่ารัก ประชา ชาวพวน<br />ย้านคนพวนมี อันตราย = จึงถวาย ให้ความ ภักดี<br />ข่วยนำชี้ เพราะเกรง มีภัย = พาไปล้อม ที่เขา เชิงไก่<br />ลุ่มน้ำไฮ ได้ทั้ง ครอบครัว = จึงนำตัว เข้ามา กรุงเทพฯ<br />สุดแสนเจ็บ ในหัวใจป่วน = ลูกเขยพวน นี้พึ่ง บ่ได้<br />สาปแช่งไว้ ให้มัน วอดวาย = ว่าพวนฮ้าย หมายอย่า ได้คบ<br />ให้พวนพบกับวิบัติภัย = อย่าเป็นใหญ่ อย่าให้ ได้ดี<br />หากทำดี จวนจี่ได้ดี = ก่อนได้ดี ให้ขี้ พวนแตก<br />ให้เมืองพวน มันแหลกสลาย = ให้มันตาย ตกไป ตามกัน<br />ขอให้มัน ใด้เป็น ขี้ข้า = อย่ามีหน้า อย่ามา เป็นนาย<br />ให้มันตาย ก่อนได้ เป็นให= อยู่มาได้ ครบขวบ เจ็ดวัน<br />เกิดความดัน โรคพระ โลหิต = เสียชีวิต เพราะหัว ใจวาย<br />พระชนม์ ได้ ครบหก สิบปี = คำสาปนี้ มีบ่ ทันนาน<br />พวนเสียบ้าน เสียเมือง ต่อมา = ญานเ้ข้ามา ยึดเอา เมืองพวน<br />ทหารญวน จำนวน สามพัน = ยกพลขันท์ เข้ามา ตีเมือง<br />มาเอาเรื่อง กับองค์ เจ้าน้อย = โทษว่าถ่วย คอยเป็น สายลับ<br />พาไทยจับ เจ้า อนุวงค์ = ทรนง มาเข้า ข้างฝ่ายไทย<br />จึงจับไปคุมไว้ เมืองญวน = จ้บเจ้าพวน ประหาร ชีวิต<br />ลูกเมียติด คุกไว้ เวียนนาม = ตั้งเจ้าสาม ลูกพี่ ลูกน้อง<br />เข้าปกครอง เป็นเจ้า เมืองแทน= ญวนมีแผน เจ้ามา ครอบครอง<br />ใน พศ สอง สาม เจ็ดหก = พวนก่าตก อยู่ใน อำนาจ<br />บ่ สามารถ ต่อต้าน กับญวน = เจ้าสามพวน มาเข้า ข้างไทย<br />บ่ เลื่อมใส เอาใจ ออกห่าง =เซาะหาทาง ส่งข่าวถึงไทย<br />ให้ยกไป ตีเมือง พวนคืน =นำข่าวยื่น ต่อเจ้า กรุงไทย<br />พระอง์ได้ มีพระ บัญชา =ให้พระยา ธรรมา สมบุญ<br />นำทัพหนุน เข้าทาง เมืองน่าน=เอาทหาร เมืองสุโขทัย<br />เมืองพิชัย พิจิตร เมืองแพร่ = เมืองสองแคว เมืองสวรรคโลก<br />ทั้งทางยก ทางน้ำ โดยเรือ = มาช่วยเหลือ ขับไล่ พวกญวน<br />รามขบวน ที่หลวง พระบาง = เืดือน สาม ย่าง สองสาม เจ็ดหก<br />รวมพลยก ตีหลวง พระบาง = บุกเชียงขวาง เชียงคำ เชียงทอง<br />เข้าตีกอง ทัพญวน แตกพ่าย = ที่เหลือตาย ก็พา กัหนี<br />ไล่ตามตี ขับไล่ ทหาร = นำชาวบ้าน มารวม ตัวไว้<br />กันเฮ้อไกล จากอำ นาจญวน = แล้วชักชวน ไปหา ที่ใหม่<br />ในเมืองไทย ที่ ใหม่ ทำกิน = มีแผ่นดิน ทำกิน กวัางขวาง<br />มีที่ว่าง ทำกิน ถมไป = จี่ได้ไกล จากทหาร ญวน<br />เจ้าสามชวน ชาวพวน เห็นดี = พากันหนี เจ้า มา พึ่งไทย<br />หาที่ใหม่ ห่างใกล สงคราม =ส่วนเจ้าสาม ท่านบ่ ชักช้า<br />ตั้งเจ้า สา กับเจ้า สาลี่ = มอบหน้าที่ เป็นเจ้า เมื องแทน<br />ย้านญวนแค้น วางแนน เข้าไทย = มาอยู่ใน จังหวัด หนองคาย<br />ลาวฝั่งซ้าย กาย้าย มาอยู่ = ผักอึ่ตู่ หมู่เผอ หมู่มัน<br />ชาวพวนนั้น ส่วนมาก นำพา = ในบัญชา ทหาร เมืองหนือ<br />บ่ มี่เฮือ แต่หา ไม้ใผ่ = มารวมไว้ ที่ แม่ น้ำน่าน<br />ช่วยทหาร มาต่อ เอ็ดแพ = นำพ่อแม่ ลูกเมีย ลงไป<br />แพไม้ไผ่ จี่บ่ ได้ แยกกัน = ล่องน้ำน่าน ผ่านไป สองแคว<br />บางกลุ่ม แจวถึงปาก น้ำโพ = ออกไปโผล่ เมืองสิงห์ บุรี<br />ไปหยุดที่ อำเภอ เมืองพรห์ม = ดินอุดม เหมาะสม ทำนา<br />หมู่ ปู ปลา อาหาร มีมาก = จึงขอฝาก ชีวิต ไว้นี้<br />เพราะดินดี มีน้ำ สมบูรณ์ = คงเกื้อกูล มีอยู่ มีกิน<br />ทรัพย์ในดิน มีสิน ในน้ำ =พากันปล้ำ ไม้ปลูก เฮือนชาน<br />มาแปลงบ้าน จับจอง ที่ดิน = อยู่รวมถิ่น เมืองพรหม บุรี<br />ในพื้นที่ ของประ เทศไทย = อยู่ภายใต้ โพธิ สมภาร<br />ในรัชกาล องค์พระ นั่งเกล้า = พศ เข้า สองสาม เจ็ดเจ็ด<br />เพิ่นก่าเอ็ด ทะเบียน คนไทย = ผู้ชาย นาย หญิงนำ อำแดง<br />ต่างก่าเปลง สัญชาติ เป็นไทย = กล่าวถึงใน เมืองพวน เชียงขวาง<br />ผู้ชร้าง มาจาก ถิ่นเก่า = เป็นลูกพี่ ลูกน้อง ครองแทน<br />ชาวพวนแค้น เจ้าสาม หนีไป บ่ พอใจ เจ้าสา สาลี่<br />เป็นคนที่ เจ้าสาม ตั้งไว้ จับตัวได้ แล้วนำ มาฆ่า<br />แล้วเสาะหา เจ้าเมือง คนใหม่ = ข่าวนี้ได้ ตกไป ถึงญวน<br />จึงปลดตรวน ออกให้ เจ้าโพ = บุตรคนโต ขององค์ เจ้าน้อย<br />พร้อมทั้งปล่อย มาทั้ง ครองครัว = แล้วเชิญตัว ไปครองเวียงวัง<br />ได้แต่งตั้ง ให้เป็น ทายาท = เป็นราชาธิราช คนพวน<br />ตามสมควร แทนองค์ บิดา = ครองเมืองมา บ่ช้่า บ่นาน<br />ตัวของท่าน สวรรคาลัย = มอบเมืองให้เจ้าอุง ผู้น้อง<br />เข้าปกครอง มาอีก บ่นาน= ให้เจ้าอุง ยกมา สมทบ<br />มารวมรบ ขับไล่ จีน ฮ่อ = มาร่วมต่อสู้เอา เชียงคำ<br />ใด้ถลำนำทัพ เช้าตี = แต่เสียที จีนฮ่อ ฆ่าตาย<br />ญวนแตกพ่าย หนีไป แต่ตัว = ที่บ้านหัว แขวงเมือง เชียงคำ<br />ข่าวนี้นำ ไปฮอด กรุงไทย = จึงสั่งให้ กองทัพ เวียงจันท์<br />ไปโฮมกัน กับหลวง พระบาง = บุกเชียงขวาง ไปปราบ พวกฺฮ่อ<br />เข้าตีต่อ พวกฮ่อ พ่ายหนี = แล้วแต่งตั้ง องค์เจ้า ขันที<br />เป็นลูกพี่ ลูกน้อง เจ้าิอุง = ให้ครองกรุง สืบมา อีกครั้ง<br />จนฝรั่ง เข้ามา ครอบครอง = ฝั้งซ้ายของ อินโดจีน<br />พวนก็สิ้น สูญเสีย ชาติมา = ดวงชตา ดุจเีดียว กับมอญ<br />เมืองแต่ก่อน หงศาวดี = พม่าตี เอาเมือง มอญได้<br />พอตกไป ขึ้นกับ อังกฤษ = เลยหมดสิทธิ์ ในอาณาเขต<br />ชื่อประเทศ ลงใน แผนที่ = ชื่อบ่มี ในแผน ที่โลก<br />ต้องอับโชค เสียเอกราช = ประชาชาติ บ่มา รับรอง<br />เป็นกรรมของ คนพวน คนมอญ= พากันร่อน มาอยู่ เมืองไทย<br />อยู่ภายใต้ โพธิสมภาร = ต้องประการ ฉนี้แล<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIIEkqBsAI/AAAAAAAAASM/SF4PCzKiv-0/s1600-h/MAKHAMTAO+1000+(17).JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIIEkqBsAI/AAAAAAAAASM/SF4PCzKiv-0/s200/MAKHAMTAO+1000+(17).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305812185648312322" /></a><br />ต่อไปนี้ จี่ขอ ต่อกลอนเข้า = ให้หมู่เจ้า รุ่นหลัง ได้ฟังต่อ<br />เป็นกลอนแปด พอแอมปากแอมคอ = ให้ฟังต่อ เติมตาม ลำดับไป<br />อยู่เมืองพวน สำนวน เป็นกลอนเซิ้ง= ตามชั้นเชิง ของคมเคียว คันไถ<br />อยู่เมืองไทย เขียนกลอน แปดไทย = สัมผัสได้ ทั้งใน นอกคำ<br />แต่ภาษา ยังใช้ คำพวน = บางคำพวน ผิดพลากถลำ<br />อย่าถือโทษ อาจผิดถ้อยคำ = พี่น้องจำ เรื่องเรียง ก็เพียงพอ<br />อันตัวของ คมเคียง คันไถ = ก่าเกิดใหม่ ใหญ่บ่ ทัน พศ<br />ฟังเล่ามา คันคว้า หาต้นต่อ = คงจี่พอ ต่อความ เข้าใจดี<br />แต่ก่อนมา เป็นอย่างไร บ่เคยเห็น =เพียงแต่เป็น ข่าวแจ้ง แหล่งวิถี<br />พระคริสเกิด จากสาว พรมจารี = ท่านเกิดโดย บ่มี องค์บิดา<br />เหมือนดังองค์ พิสุทธ พุทธเจ้า= เดินเจ็ดก้าว มีดอกบัว ผุดต่อหน้า<br />อย่างนี้เฮา ก่าฟัง เพิ่นเล่ามา = ได้มาพบ ถิ่นดี ที่อยู่ใหม่<br />มีน้ำดี ดินอุดม ก่าสมใจ =ตั้งอยู่ใน เขตลุ่มน้ำ เจ้าพระยา<br />บ่อนนี้คือ อำเภอ พรมบุรี = ชาวพวนต่าง ยินดี กันทั่วหน้า<br />พากันจอด หยุดแพ และนาวา = ต้อนเอาครอบครัว มาไว้ โฮมกัน<br />พากันจอง ที่ปลูกบ้าน ทีฺ่ทำกิน= สำรวจดู ที่ดิน ขมีขมัน<br />ไปตัดไม้ มาปลูก แปลงเฮือนกัน = ตัดเอาเสา ช่วยกัน ล่องน้ำมา<br />เสาต้นใหญ่ ปลูกให้ ไต้ถุนสูง = ช่วยกันออก แฮงจูง มาแต่ป่า<br />ลงแม่ีน้ำ พยุงลาก ลอยมา = ช่วยกันปลูก โครงหลังคา สามัคคี<br />เอาแฮงกัน หลังละวัน ช่อยกันไว้= บัดเฮือนเฮา เชาจี่ได้ ช่วยเต็มที่<br />ฝ่วยผู้หญิง ให้ไพหญ้า แฝกคาดี = ไก่ปลามี จับมาแกง เอาแฺฮงกัน<br />อยู่ต่อมา อีกบ่นาน ปลูกบ้านแล้ว = ต่างก่าแผ้ว ที่แปลงนา แข็งขยัน<br />ปลูกข้าวเลี้ยง ญาติมา หากินกัน= ปลูกหม่าเผ็ด หม่าเขือ มัน ฟักแฟง<br />เริ่มเฺิอ็ดไฮ่ เอ็ดนา มาหนี่งปี = เริ่มต้นมี ปัญหา น่ากินแหนง<br />พอเตือนสิบ เืดือนสิบเอ็ดน้ำมาแฮง = น้ำบ่าแรง เข้าไป ในไฮ่นา<br />เป็นเพราะเคย อยู่แต่ พื้นที่ดอน = ทีึ่ราบสูง แต่ก่อน ตีนภูผา <br />บ่คุ้นเคย นั่งเฮื่อ พายไปมา = น้ำไหลท่วม ทุ่งนา น่าเสียดาย<br />น้ำหนุนขึ้น ท่วมแป้น แผ่นกระดาน = บนจั่วเฮือน ปูฮ้านบ้านไม้ไผ่<br />ลูกใส่เปล ผ้าตู้ม อุ้มเอาไว้ = ยามค่ำคืน หันไป ทางเมืองพวน<br />เห็นภูเขา วงพระจันทร์ ซันสู่ฟ้า =เห็นไฟเทง เขาภูคา มาคิดหวล<br />เขาเผาไฮ่ เขาพระงาม เห็นเป็นควัน= นึกถึงเขา ภูพาน กลั้นน้ำตา<br />เมียบอกผัว ว่าตัวข้อย ยู่บ่ใด้ = ข้อยยากใจ ขอไป ตาย ภายหน้า<br />ย้านตะเข้ โตใหญ่ มันว่ายมา = ขึ้นมาอ้า ปากใส่ ในเฮือนครัว<br />อันว่าเสือ ตัวใหญ่ อยู่ในป่า = ก่ายังว่า ยิ่งหนี ไปออกได้ทั่ว<br />บนแผ่นดิน หนีได้ บ่ต้องกลัว = ในน้ำนี้ จี่พาตัว ไปทางเลอ<br />ถ้าลูกน้อย หลุดพก ตกลงน้ำ = มุดดำเอา ลูกบ่ใด้ อาศัยเผอ<br />ข้อยกับเจ้า จี่เองลูก ได่อย่างเลอ = บ่เคยเจอ น้ำน่าบ้าน ก่อนบ้านเฮา<br />ไปเท้าะเฮา ไปหา ที่อยู่ไใหม่ = ไปเอ็ดนา เอ็ดไฮ่ อยู่ไกล้เขา<br />อยู่ที่ดอน คือบ้าน เก่าของเฮา = น้ำหลายเฮา อยู่บ่ใด้ ใจบ่ดี<br />ต่างครอบครัว ต่างปรึกษา หารือกัน = แบ่งสามกลุ่ม แยกกัน คนละที่<br />กลุ่มแรกอยู่ ที่เิดิม บ่ยอมหนี = อำเภอพรหม แห่งนี้ บ่ยอมไป<br />กลุ่มเดิมมี บ้านเสาธง กุฎีทอง= บางน้ำเชี่ยง มีลำ คลองใหญ่<br />บ้านโพธิ์เอน บ้านอุตตะมะพิช้ย = บ้านโภคาภิวัฒน์ใน พรหมบุรี<br />กลุ่มที่สอง แยกลง ตะวันตก = มรดก ยกให้ คนพื้นที่<br />ไปอยู่บางปลาม้า สุพรรณบุรี = เก้าหมู่บ้าน มีบ้านหมี่ บ้านดอกบัว<br />มะขามล้ม บ้านด่าน บ้านลานคา สูตรอุดาุมพร บางปลาม้า มีซุกหัว<br />บ้านเก้าห้อง บ้าน กกม่วง มาสร้างตัว = บ้านไผ่เดียว รวมต้ว ที่สุพรรณ<br />กลุ่มที่สามแยกมา ลพบุรี = เขาสามยอด ลงที่ บ้านน้ำจั้น<br />ดอนพุฒกับมะขามเรียง ไปด้วยกัน = สระบุรี ที่นั้น เป็นอำเภอ<br />อยู่น้ำจั้น เขาสามยอด คับเคบไป= บ้านกลับเก่า ย้ายไป บ่ฟังเผอ<br />บ้านกลับคลอง กลับสองคอน ย้ายไปเจอ = เข้าไปอยู่ ทุ่งอำเภอ เขตหนองโดน<br />ลพบุรี ก่ามีเมือง หนุมาน = ศาลพระกาฬ ตำนาน เคยเล่นโขน<br />ที่โคกกะเทียม ถนนใหญ่ มีที่โนน = ถนนแคนี้ มีโพน ดินดำดี<br />ถนนแค แต่ก่อนคือ บ้านเชียงงา = บ้านทรายคือ โคกพุทรา สับเปลี่ยนที่<br />ปี สอง สาม เจ็ดแปด มาลพบุรี = ตอนหล้งย้าย ไปบ้านหมี่ เอาชื่อไป <a href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIKnwCvxWI/AAAAAAAAASc/qBnLjp3n9Hk/s1600-h/Montri+et+Ura.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 160px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIKnwCvxWI/AAAAAAAAASc/qBnLjp3n9Hk/s200/Montri+et+Ura.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305814989023462754" /></a><br />สรุปแบ่ง ภาคใหญ่ เป็นนัยว่า = ย้ายจากเมือง พรห์มมา กันใหม่ใหม่<br />กลุ่มที่สามใต้แบ่ง ภาคออกไป =โคกระเทียม ถนนไหญ่ บ้านเชียงงา<br />กลุ่มบ้านทราย ย้ายมาอยู่ โคกพุทรา = ปีต่อมา กลุ่มเชียงงา ย้ายมาใหม่<br />ออกจากเขา สามยอด บ่ไกล้ไกล = มาอยู่ใหม่ ชื่อบ้าน ถนนเชียงงา<br />มาตั้งอยู่ ตะวันออก กลุ่มบ้านทราย = เขาสามยอด บ่ขยาย ย้ายมาหา<br />มาฮ่วมกัน สร้างวัด สร้างศาลา = มาเอ็ดไฮ่ เอ็ดนา ปลูกป่าปอ<br />พระภิกษุ ชื่อหล้า มาจากลาว = มาตามหา พี่สาว ชื่อว่า ถอ<br />ท่านคูบา นาวา เป็นต้นตอ = สร้างอุโบส์ถ กับบ่อ น้ำบาดาล<br />ยังปรากฎ ให้เห็น เช่นวันนี้ = ถนนแค โบส์ถเ่ก่ามี อยู่นะหลาน<br />ที่บ้านทราย อุโบส์ถหลังคลายกัน = บ่อบาดาลนั้น อยู่บ้านถนนเชียงงา<br />อยู่บ่นาน กลุ่มบ้านทราย ก่าย้านบ้าน = ยกให้เป็น ผลงาน ภิกษุหล้า<br />เพิ่นธุดงค์ ถิ่นไกล ไปพบมา = ไปเจอน้ำ วังเดือนห้า ตลอดปี<br />จึงชักชวน ชาวพวน กลุ่มบ้านทราย = ที่แห่งเดิม ขยาย บ่เต็มที่<br />ที่บ้านหมี่ มีที่ว่าง อยู่มากมี = ที่ลุ่มดี มีวังน้ำ และลำคลอง<br />ย้ายคร้งนี้ กลุ่มเชียงงา ย้ายมาก่อน = กลุ่มบ้านทราย รื้อถอน ครั้งที่สอง<br />โดกพุทรา เฮ้อนา ผู้อื่นครอง = แลกมีดโต้ กับผ้าจ๊อง สองสามวา<br />กลุ่มเชียงงา มาตั้ง บ้านหัวเขา = มีบ้านเ๋ซ่า บ้านหมี่ ทะเลหญ้า<br />ราษธานี โพนทอง บ้านเชียงงา = หัวยแก้วมา บ้านกลางสว่างอารมณ์<br />กลุ่มบ้านทราย ขยายต่อบ้านกล้วย = มีลำห้ย ใ้ห้อาศัย ไกล้อาสรม<br />หินปักเหนือ หินปักทุ่ง อยู่เหนือลม = หินปักใหญ่ เกลียวกรม บ้านขามเอน<br />วังเหนือไต้ ไปวังกะพี้น้อย = ถนนลาดยาง มะตอย มีให้เห็น<br />วังกะพี้ใหญ่ ถนนใช้ สองเลน = จากบ้านหมี่ เดินเส้น โคกสำโรง<br />บ้านดอนดึก ก็ขยาย กันออกไป = สระกระเบื้อง กลางกลุ่มไทย ไปสุดโต่ง<br />ภาษฎรขนมจีน เขตตาคลี บ้านหมี่โยง = ไผ่ใหญ่ หนองคู ตรงต่อกันมา<br />กลุ่มโคกระเทียม มี สระเตย และเนินยาว = มะขามเฒ่า ต้นมะขาม งามหักหนา<br />มีสามต้น ห้าอุ้ม คลุมอาวา = แปดร้อยปี เฒ่าชรา อยู่ ทานทน<br />สำโรงน้อย สำโรงโหญ่ ต่อไปอีก = ไปอยู่ซีก ทางบ้านทราย ไกล้ถนน<br />จากมะขามเฒ่า เดินไป ไกลเหลือทน = ทุ่งกว้างใหญ่ โจรปล้น ควายทุกปี<br />โคกสำโรง บ้านหลุมข้าว สะพานขาว = บ้านสามแยก ทางหลวงยาว ผ่านพื้นที่<br />พรมทินเหนือ พรมทินใต้ มีของดี = หนองหอย โรงนามี ทางแยกไป<br />เกือบลืมชื่อ บ้านสระใหญ่ วังหัวแหวน = บ้านโคกคม ก่ามีแฟน พวนส่วนใหญ่<br />วังขอนขว้าง มีคนพวน ปนเปไป = สระเตยน้อย สระเตยใหญ่ บ้านวังเวิน<br />กลุ่มลาวเวียง มีกกโก โคกสำพาน = ดงสวอง ปลูกบ้าน ที่โคกเขิน<br />ห้วยเปี่ยมท่า ศาลา ชอบกระเทิน = หนองแขม บ้านดงเพิ่น เป็นไทยลาว<br />สระมะเกลือ บ้านป่ากล้วย บ้านท่าแค = เขาสามยอด เป็นลาวแท้ หนองบัวขาว<br />สระพานนาค สระพานจันท์ ก่าไทยลาว= เขาพระงาม คนลาว เขาภูคา<br />กลุ่มพุดา เป็นหมู่บ้าน ลาวเวียงจันท์ = มาตั้งหมู่ บ้านกัน ตามภาษา<br />อาศัยกิน น้ำซับ เขาภูดา = พอต่อมา เกิดโรค ที่พื้นตีน<br />หมอยาเรียก ว่าโรค คุดทะลาด = เกิดขี้โม้ ระบาด เลยย้ายถิ่น<br />มาหาที่อยู่ใหม่ เข้าทำกิน = เลยย้ายถิ่น มาอยู่ สระตาแวง<br />หนองเกวียนหัก โคกสุก บ้านลาด = มาตั้งบ้าน ตามเครือญาติ ตามถิ่นแถว<br />หนองน้ำทิพย์ บ้านคลอง จี่เฮือแจว = บ้านห้วยโป่ง หนองคู แถว โคกสำโรง<br />ลาวกับพวน ต่างก่าชวน กันแยกหมู่ = ผักอี่ตู่ ตามเชื้อแถว เชื้อแนวโขลง<br />บางอย่างต่าง ประเพณี ต้องยึดโยง = วันสารท เลี้ยง ผีส่ง คนละวัน<br />พวนบางกลุ่ม อาจเคยอยู่ ปนลาวมา = บางกลุ่มปน ภาษา คำลาวผัน<br />อย่างบ้านกลับ อาจปน ลาวเวียงจันท์ = ตอนแยกมา จากน้ำยั้น ลพบุรี<br />บ้านกลับว่า : เจ้าจี้ไป ก้าเล้อ <br />บ้านทรายตอบ : ข๊อยไปหาลูกเพ๊อ บ๊านเจ๊านี๊<br />หลุมข้าวว่า : เฮาหาลูกใภ้ บ้านใด๋ดี <br />บ้านกลับ :โอย ก้ามีลูกสาวผู้ ข๊าวงาม<br />หลุมข้าว :ลูกสาวงาม จี่ขอแต่ง เท่าใด๋ <br />บ้านทราย : ข๊อยจี่ขึ้น บ๊านไป ขอกินน๊าม<br />โคกกะเทียม : เฺฮาจี่ขึ้น ไปหมึ่งผู้สาวงาม <br />บ้านกลับ : อี้แม่โอย มาตักน้ำ สู้เพิ้นกิน <br />หลุมข้าว : บักทองมึง กับกู ไปเุถี่ยวใด๋ <br />บ้านทราย : บ้าทอง โตกับกัน ไปเถี่ยว กระฐิน <br />บ้านกลับ : ไอ้ทองโตกับเฮาไปเที้ยวหากิน <br />โคกกะเทียม : เฮ่ยทองเฮาไปเ๋ซาะ กินเหล้าคุยสาวพวน<br /><br />เรื่องชาวพวน อพยพ จบเท่านี้ = อาจขาดปราจีนบุรี เฉพาะส่วน<br />อย่าง นครนายก ก่าชาวพวน = ยังบ่ได้ ประมวล ขบวนการ<br />แต่งแต่พวน ลงมาอยู่ พรหมบุรี = ทีึ่ลงแพ จากที่ แม่น้ำน่าน<br />ปังปู่ย่า ตายาย เว้า แต่บูราณ = ให้บรรดา ลูกหลาน ฟังทุกคน<br />อาจจี่ผิด ขาดตก บกคร่องไป = ขอน้อมรับ แก้ไข ให้เกิดผล<br />ขอ อภัย หากจะไม่ ถูกใจคน = คมเคียว ก่าคน ถือคันไถ ชาวนาเอง<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIJUyQrVOI/AAAAAAAAASU/u9-CTL0glSY/s1600-h/IMAG1121.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIJUyQrVOI/AAAAAAAAASU/u9-CTL0glSY/s200/IMAG1121.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305813563689620706" /></a><br />โดย คมเคียว คันไถ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-6634984253041343818?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6545847238086244762.post-11563185551848919362008-04-05T21:35:00.000-07:002009-03-23T04:01:33.428-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIHbAual2I/AAAAAAAAASE/lUa9A8ALUbU/s1600-h/Le+vieux+tamarin.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/SaIHbAual2I/AAAAAAAAASE/lUa9A8ALUbU/s200/Le+vieux+tamarin.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305811471628408674" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/R_jWSQ6wMlI/AAAAAAAAAKc/9v-BJ8l9fS4/s1600-h/Somport+avec+Prariwat.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/R_jWSQ6wMlI/AAAAAAAAAKc/9v-BJ8l9fS4/s200/Somport+avec+Prariwat.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186130580184511058" border="0" /></a><br /><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><b><span style="">มะขามเฒ่าบ้านเกิด<o:p></o:p></span></b></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>บ้านมะขามเฒ่าเป็นหมู่บ้านเล็กๆของตำบลหนองทรายขาว อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี มะขามเฒ่าแบ่งออกเป็นสองหมู่บ้าน คือ หมู่ที่ ๑ และ หมู่ที่ ๒ มีบ้านอยู่ประมาณ ๑๐๐ กว่าหลังคาเรือนซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเทพฯมาประมาณ ๑๕๐ กิโลเมตร อยู่ทางทิศเหนือของกรุงเทพฯ ชาวบ้านมีอาชีพเป็นชาวไร่ชาวนา</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>ขอพูดถึงประวัติดั้งเดิมซึ่งคิดว่าคงไม่มีใครรู้ดีว่าคนที่ใช้ คำสัญญานามว่า<span style=""> </span>“คมเคียวคันไถ” ซึ่งเป็นพี่ชายคนโตของข้าพเจ้า นายสมโภชน์ กางกรณ์ จึงขอเอามาลงแทนที่ข้าพเจ้าเขียนไว้เป็นภาษาฝรั่งเศส ดังนี้<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><i>เมื่อปี พ.ศ. </i></span><i><span style="" lang="EN-US">2431 มีครอบครัวชาวพวน 7 ครอบครัว อพยพมาจากบ้านโคกกระเทียม ได้เเก่ครอบครัวพ่อเฒ่าเอี่ยม, ครอบครัว พ่อเฒ่าอ่ำ , ครอบครัวพ่อเฒ่าทัด , <span style=""> </span>ครอบครัวพ่อเฒ่าสาลี , ครอบครัวแม่เฒ่าพรม ,ครอบครัวแม่เฒ่าฮอง , ครอบครัวแม่เฒ่าจันดี แต่ละครอบครัวต่างมีลูกหลานติดตามมาเป็นเด็กเล็กบ้าง เด็กรุ่นหนุ่มสาวบ้าง และ ในบรรดาเด็กรุ่นนั้นมีป้าอุมมากับป้าคำ สองพี่น้องพลัดจากพ่อแม่ที่หลวงพระบาง แม่เฒ่าพรมพบจึงรับไว้ และได้อพยพติดตามมาด้วยกันทั้งหมดที่กล่าวมานั้น เดินมาเพื่อต้องการหาถิ่นฐานที่ทำกินเดินทางบุกป่าฝ่าดงจนกระทั่งมาพบต้นมะขามเฒ่ายักษ์ ยืนสงบอยู่ใกล้หนองน้ำ บริเวณนั้นมีเนินดินกว้างและมีหนองน้ำขนาดใหญ่ น้ำใสสะอาดและร่มรื่นมีร่องรอยของสัตว์ป่าหลายชนิดมาลงกินน้ำเนินดินนั้น กว้างและสูงพ้นจากน้ำท่วมน่าจะเคยเป็นที่อยู่ของคนสมัยโบราณมาก่อน หนองน้ำและเนินดินกว้างใหญ่นี้จะต้องเกิดมาจากการขุดดินในหนองมาถม เพื่อปลูกสร้างที่อยู่อาศัยของคนสมัยนั้นและที่น่าสนใจมากกว่านั้นก็คือ ขุดดินลงไปก็เจอถ้วยชาม ไหแตก ที่เป็นดินเผาเเละต้นมะขามเฒ่านั้นมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่เท่าต้นมะขาม 1 ต้น ขนาดรองอีก 1 ต้น จึงทำให้สันนิษฐานได้ว่า ณ ที่เเห่งนี้อาจจะเคยเป็นวัดหรือที่บำเพ็ญทางศาสนามาก่อน<o:p></o:p></span></i></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span>หลังจากสำรวจรอบนอกเนินดิน ก็เป็นที่ราบลุ่มเหมาะสำหรับเป็นที่ทำนาแล้วคณะผู้อพยพจึงตกลงกันตั้ง<br />หมู่บ้านขึ้น โดยใช้ชื่อว่าหมู่บ้าน”มะขามเฒ่า”โดยเอาต้นมะขามเฒ่าริมหนองน้ำเป็นศูนย์กลาง ทิศตะวันออกบริเวณ หนองน้ำ กั้นไว้เป็นเขตวัด ด้านทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงเหนือให้จับจองเป็นที่อยู่อาศัยแล้วก็บุกร้างถางพง ทำนาปลูกข้าวพัฒนาหนองน้ำให้กว้างขึ้นเพื่อน้ำอุปโภคบริโภคตลอดปี สร้างเหมืองฝายทดน้ำเข้ามาใน<br />หมู่บ้านพร้อมทั้งสร้างวัดขึ้นมาเพื่อทำนุบำรุงพระศาสนา โดยมีหลวงน้าไพ เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก ต่อมาอีกไม่นานก็มีครอบครัวพ่อเฒ่าเพียร พ่อเฒ่าสินทา พ่อเฒ่าเพชร สามครอบครัวย้ายจากบ้านทราย มาตั้งหมู่บ้านอยู่ที่ทุ่งนา จึงเป็นหมู่บ้านทุ่งใหญ่ปัจจุบันนี้ ต่อจากนั้นก็ร่วมพัฒนาวัด ศาลา โรงเรียนเอง โดยมิได้ออกไปเรี่ยไรเงินจากที่ใดๆเลย นับว่าเป็นการร่วมมือร่วมใจสามัคคีกันอย่างเป็นปึกแผ่นจริงๆ ในสมัยนั้นฝนตกตามฤดูกาล ข้าวปลาอาหารอุดมสมบูรณ์ จนกล่าวกันติดปากว่า บ้านมะขามเฒ่า<br />“ข้าวเต็มนา ปลาเต็มฮ่อง” “หม่าเผ็ดเต็มโพน หม่าโต่นเต็มคั้ง”<o:p></o:p></span></i></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span>ในทางศาสนานั้น อาจารย์วัดคนแรก คือ หลวงน้าไพ ท่านมาจากตระกูลแม่เฒ่าพรมตั้งแต่กลุ่มอพยพ รุ่นแรกนั้นมีบุคคลสำคัญสองท่านเดินทางมาด้วยคนแรก คือ เด็กชายสันทา อายุ 6 ปี เด็กชายอ่ำ อายุ 1 ปี ที่อองหลังพ่อมา ตอนแรกทั้งสองท่านนี้ ต่อมาคือพระครูสันทา ผู้ก่อตั้งโรงเรียนสระเตย<span style=""> </span>สันทานุสรณ์ <span style=""> </span>และพระครูอ่ำ อุตตโม ผู้ก่อตั้งวัดโรงเรียนมะขามเฒ่า อ่ำราษฎร์ประดิษฐ์ หลังจากหลวงน้าไพถึงแก่กรรม พระครูอ่ำอุตตโม ก็ได้รับหน้าที่เป็นเจ้าอาวาสแทน ท่านก็พัฒนาวัด และก่อตั้งโรงเรียนอ่ำราษฎร์ประดิษฐ์ขึ้นมา การศึกษาเริ่มต้นจากโรงเรียนวัด ต่อมาเมื่อสร้างโรงเรียนขึ้นมาแล้วทางราชการก็มา<span style=""> </span>สนับสนุนด้วยดีตลอดมา ทางด้านประเพณีท่านก็นำสืบทอดเสมอมา เช่น สู่ขวัญข้าว สู่ขวัญควายเดือนอ้ายเดือนยี่ เดือนสาม สามค่ำเดือนข้าวหลาม ข้าวจี่ เดือนสี่บวชนาค เดือนห้าสงกรานต์ เดือนหกเวียนเทียน เดือนเเปดเเห่เทียนพรรษา เดือนเก้าห่อข้าวสารทพวน เดือนสิบทอดผ้าป่าสามัคคี เดือนสิบเอ็ดทอดกฐิน เดือนสิบสองทำบุญเทศน์มหาชาติ ข่วยกระจาด<o:p></o:p></span></i></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span>เเต่ก่อนๆนั้น วันดีคืนดีจะมีเเก้วมณีเรืองเเสง เขียว เเดง เหลือง ลอยออกมาจากต้นมะขามไปทาง ตะวันออกทางโบสถ์พรหมทินใต้เเละโนนเจดีย์หรือบางครั้งลอยไปทางตะวันตก ถ้ำเขาสาริกา เเละที่เเน่นอนที่สุดก็คือมะขามเฒ่าเเห่งนี้ผลิตนักปราชญ์ทางศาสนามาเป็นเจ้าอาวาสปกครองพระ<br />สงฆ์มาเเล้ว 10 องค์ เป็นเจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะตำบล รองเจ้าคณะตำบล อุปัชฌาย์ พระครูฎีกา พระอธิการ ฯลฯ สิ่งมงคลที่มีอยู่ในมะขามเฒ่าต้นนี้จะมีส่วนบันดาลหรือไม่ ข้าพเจ้ามิอาจจะลบหลู่ได้<o:p></o:p></span></i></p><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><i><span style=""><span style=""> </span>หนังสือเล่มนี้ ข้าพเจ้าแต่งเป็นกลอนเซิ้ง ซึ่งเป็นคำเซิ้งที่ชาวพวนแต่งสำหรับแห่งนางแมว แห่บั้งไฟ เซิ้งนางกวักสมัยโบราณ<span style=""> </span>ข้าพเจ้านำมาดัดแปลงผสมกับกลอนแปด เพื่อปรับให้คนสมัยใหม่อ่านง่ายขึ้น การใช้คำภาษาก็ปนเปกับคำพวนและไทยผสมกันเป็นการเล่าประวัติความเป็นมาของคนสมัยก่อนที่อพยพมาตั้ง<br />หมู่บ้านมะขามเฒ่า ซึ่งข้าพเจ้าได้ฟังปู่ ย่า ตา ยาย เล่าต่อกันมา จึงเล็งเห็นว่านานไปคนรุ่นหลังอาจจะ ไม่รู้ความเป็นมาของหมู่บ้านมะขามเฒ่าของเรา จึงขึ่นเป็นคำกลอนเซิ้ง เพื่อให้กลมกลืนกับวัฒนธรรมพื้นบ้าน<br />ของคนพวน ดังต่อไปนี้.....<o:p></o:p></span></i></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><i><span style=""><span style=""> </span>หากผิดตกบกพร่องข้าพเจ้าขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่หากจะมีส่วนดีมีประโยชน์สำหรับการเรียนรู้อยู่บ้าง ข้าพเจ้าขออุทิศความดีเหล่านี้ให้กับบรรพบุรุษชาวไทยพวนที่ย้ายมาบุกร้างถางพงในสมัยครั้งก่อนโน้นด้วยเทอญ<o:p></o:p></span></i></p><div style="text-align: left;"> </div> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"> </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/R_jXfA6wMmI/AAAAAAAAAKk/r3y4GDRIKBo/s1600-h/DSC01877.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AMPKm4hMAgo/R_jXfA6wMmI/AAAAAAAAAKk/r3y4GDRIKBo/s200/DSC01877.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186131898739470946" border="0" /></a><i><span style="">คมเคียว – คันไถ</span></i></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><br /><b><i><span style="" lang="EN-US"> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US">จี่ขอเว้า ความเก่า ครั้งก่อน<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />จี่ขอย้อน ปางก่อน ความหลัง<o:p></o:p><br />เป็นกลอนเซิ้ง เฮ้อหมู่ เจ้าฟัง<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />คราวมาตั้ง มะขามเฒ่า ชาวพวน<o:p></o:p><br />หมู่ผู้เฒ่า เพิ่นเว้า มาว่า<span style=""> </span></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US"> </span></i><i><span style="" lang="EN-US">คน</span></i><i><span style="" lang="EN-US"></span></i><i><span style="" lang="EN-US">โคกกะเทียมบ่มี นาสวน<o:p></o:p><br />ปี สอง สี่ สาม หนึ่ง ชาวพวน<span style=""><br /></span></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span> เจ็ดครัว ชวนย้าย ของหาบมา<span style=""> </span><o:p></o:p><br /><span style=""> </span>พ่อเฒ่าเอี่ยม พายบั้งน้ำใหญ่<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ชิงดักไก่ หน้าไม้ ใส่บ่า<o:p></o:p><br />มัดมีดจอบ ไม้คาน หาบมา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เมียห่อผ้า หิ้วกะต่า หม้อทอง<o:p></o:p><br />เฒ่าทัด เเบกปืน คาบศิลา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ถือมีดพร้า ออกหน้า นำร่อง<o:p></o:p><br />ลูกคนโต หาบเครื่อง หาบของ<br />ลูกผู้รอง อองน้อง ป้องลม<o:p></o:p><br />เฒ่าอ่ำ อุ้มลูกอ่ำ ขี่คอ<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ขะม้าทอ โพกหัว เอ็ดฮ่ม<o:p></o:p><br />ลูกเพิ่นคือ พระครูอุดม<span style=""><br /></span>คุณากรปฐมหมู่เฮา<o:p></o:p><br />เฒ่าจันดี มีสองพี่น้อง<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />แม่เฒ่าฮองเพิ่นเป็นป้าเขา<o:p></o:p><br />พายข้าวสารถ้วยจานหาบเอา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เครือหูกเหามัดนาบหาบมา<o:p></o:p><br />แม่เฒ่าพรม ห่อผ้าจูงหลาน<span style=""> </span><br />ผัวแบกขวานหอบตานนกป่า<o:p></o:p><br />ป้าสาลีหาบเครื่องของมา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พระครูสันทาวัยห้าหกปี<o:p></o:p><br /> ป้าอุมมา ป้าคำพี่สาว<span style=""> </span><br />หนีจากลาวอายุสิบสี่<o:p></o:p><br /> พลัดแม่พ่อ แกวฮ่อ ต่อตี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />น้องและพี่แล่นหนีสงคราม<o:p></o:p><br /> หมู่นี้คือแต่กกแต่เค้า<br />เพิ่นก่าเว้า เจอะต้นมะขาม<o:p></o:p><br /> ต้นใหญ่เฒ่ายืนเฝ้าหนองน้ำ<span style=""> </span><br />เหนือต้นขาม มีต้นโพธิ์ไฮ<o:p></o:p><br /> วางหาบปง ย่างลงกินน้ำ<span style=""> </span><span style=""></span></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US">ข้า</span></i><i><span style="" lang="EN-US">ง</span></i><i><span style="" lang="EN-US">หนอง</span></i><i><span style="" lang="EN-US">นี้</span></i><i><span style="" lang="EN-US"> มีฮังไข่ไก่<o:p></o:p><br /> ฮอยเก้งกวาง สัตว์ป่าลงไป<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />น้ำเสอใส ปลาใหญ่ ลอยตาม<o:p></o:p><br /> บ่อนนี้คือ ที่อยู่ ชุ่มเย็น<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />บ่อนนี้เป็น ที่คนเกรงขาม<o:p></o:p><br /> บ่อนนี้เหมาะ ก่อตั้ง อาราม<span style=""><br /></span>ต้นมะขาม อายุยืนยาว<o:p></o:p><br /> หนองน้ำใหญ่ ยังมีโนนใหญ่<br />ขุนดินไป เจอถ้วย ไหเก่า<o:p></o:p><br /> อาจเป็นบ้าน กาลก่อนหมู่เฮา<span style=""><br /></span>พุทธเจ้า บันดาล ให้มา<o:p></o:p><br /> ที่ลุ่มดี มีหนองหมูลง<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ไม้ไผ่บง ก่ามี เต็มป่า<o:p></o:p><br /> เกี่ยวหญ้าแฝก มามุง หลังคา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ไม้ในป่า มาแปลงเฮือนงาม<o:p></o:p><br /> เนินกว้างใหญ่มีไม้มงคล<span style=""><br /></span>มีสามต้นกอใหญ่ไม้ขาม<o:p></o:p><br /> มะขามเฒ่า บ้านเฮาเรืองนาม<span style=""><br /></span>พันธุ์ไม้งาม ทุ่งเขียวขจี<o:p></o:p><br />มาหมู่เฮา พร้อมลูกและหลาน<br />มาตั้งศาลกราบกรานเจ้าที่<o:p></o:p><br /> เอาดอกไม้ ธูปทองของพลี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ขอพื้นที่ปลูกบ้านฮ้านนอน<o:p></o:p><br /> ต่อจากนั้นพากันตั้งเตา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พักหุงข้าวมาเซาแฮงก่อน<span style=""> </span><o:p></o:p><br /> ผู้ชายไป ยิงไก่-พังพอน<span style="" </span><br /> เซาะหาบ่อน ที่ไร่ ไฮ่นา <br />ฝ่ายแม่หม้ายผู้บ่มีผัว<span style=""><br /></span>กลัวว่าตัวบ่มีผู้หา<o:p></o:p><br /> ฮีบจองที่ก่อนผู้ชายมา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ต่างฮีบพากันมาจองเอา<o:p></o:p><br /> เดือดร้อนจริงหญิงที่มีผัว<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เกรงที่ตัวจี่บ่ได้คือเขา<o:p></o:p><br /> ทิ้งหม้อข้าวฮีบไปยาดเอา <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มีคำเว้าต่อ ต่อกันมา<o:p></o:p><br /> ว่าบ้านนี้เป็นเมืองแม่หม้าย<span style=""><br /></span>พวกผู้ชายไร้วาสนา<o:p></o:p><br /> ผัวมักตายก่อนภรรยา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ผู้หญิงพากันตั้งบ้านเอง<o:p></o:p><br /> ปลูกบ้านแล้วก่อสร้างศาลา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เจ็ดหลังคาเผอบ่ข่มเหง<o:p></o:p><br /> ต้นมะขามคนขามยำเกรง<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />หมู่นักเลงบ่มาก่อภัย<o:p></o:p><br /> อีกบ่นานบ่ทันสิบปี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มีคนดีย้ายที่มาใหม่<o:p></o:p><br />ลุงพียร-สันทา มาแต่บ้านทราย<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ลุงเพชรย้ายมาอยู่ปลายนา<o:p></o:p><br />มาก่อตั้งกลุ่มบ้านทุ่งใหญ่<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ต่างเลื่อมใสในศาสนา<o:p></o:p><br />เพิ่นร่วมกันก่อสร้างศาลา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เอาวัดมาปรับเป็นโรงเรียน<o:p></o:p><br />หลวงพ่อไพได้เป็นเจ้าวัด<span style=""><br /></span>เพิ่นเริ่มหัดให้คนอ่านเขียน<o:p></o:p><br />หนังสือพวนเพิ่นมีเฮ้อเฮียน<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ผู้ใดเพียรหัดอ่านบาลี<o:p></o:p><br />เจ้าหัวอ่ำ เจ้าหัวสันทา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ได้ศึกษาในสำนักนี่<o:p></o:p><br />พระสันทา แก่ก่อนห้าปี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br /> เฮียนบาลี พระธรรมวินัย<o:p></o:p><br />มาบ่นาน อาจารย์สันทา<span style=""> </span><br />เพิ่นทะนาไปสระเตยใหญ่<o:p></o:p><br />เจ้าอาวาสองค์เก่าตายไป<span style=""><br /></span>นิมนต์ให้เป็นเจ้าอาวา<o:p></o:p><br />อยู่ต่อมาเจ้าหัวน้าไพ<span style=""><br /></span>เพิ่นเป็นไข้ตายในพรรษา<o:p></o:p><br />จึงนิมนต์ พระอ่ำ ขึ้นมา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พัฒนาวัดวาโรงเรียน<o:p></o:p><br />สร้างโรงเรียนอ่ำราษฎร์ประดิษฐ์<span style=""><br /></span>ให้ลูกศิษย์ เฮียนคิดเอียนเขียน<o:p></o:p><br />เกณฑ์ผู้เฒ่ามาเข้าโรงเรียน<span style=""><br /></span>เฝ้าพากเพียรศึกษาอบรม<o:p></o:p><br />ฝนตกสู่ตามฤดูกาล<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />คนหมู่บ้านต่างมีสุขสม<o:p></o:p><br />ปู ปลา ข้าวบ้านเฮา อุดม<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พอเหมาะสมสังคมพอดี <o:p></o:p><br />ข้าวขึ้นยุ้งสู่ขวัญเดือนอ้าย<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />สู่ขวัญควายตอนปลายเดือนยี่<o:p></o:p><br />ขึ้นสามค่ำ เดือนสามทุกปี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br /> บุญข้าวจี่ ข้าวหลาม กำฟ้า<o:p></o:p><br />ตกเดือนสี่ บวชลูกเอาบุญ<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ตำข้าวปุ้นหาหมูมาฆ่า<o:p></o:p><br />ตีกลองแกแห่ช้างขี่ม้า<span style=""> </span><br />นาคขี่มาแม่หอบผ้าไตร<o:p></o:p><br />จากเดือนสี่เข้าสู่เดือนห้า<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />สงกรานต์มาเดือนห้าปีใหม่<o:p></o:p><br />เล่นหม่าอื่อ หม่าเบี้ยบั้งไฟ<span style=""><br /></span>เดือนหกไปแฮ่ะไฮ่ ไถนา<o:p></o:p><br />ขื้นเดือนหกทำบุญกลางบ้าน<span style=""> </span><br />วิสากาล เพ็ญขี้น สิบห้า <br />จุดเทียนเวียนวิสาขะบูชา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />หนุ่มสาวนาพาเทียนเวียนวน<o:p></o:p><br />กลางเดือนแปดถวายเทียนพรรษา<span style=""> </span><br />ถวายผ้า อาบน้ำฝน <br />ผ้าจำนำพรรษาอีกคน<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />สาธุชนเข้าวัดฟังธรรม<o:p></o:p><br />สิ้นเดือนเก้าห่อข้าวชาวพวน<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ชาวบ้านกวนขนมจนค่ำ<o:p></o:p><br />กระยาสารทใส่ถั่ว งาดำ<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br /> พากันตำ ข้าวปุ้นบุญปี<o:p></o:p><br />ถึงเดือนสิบเลิกจากทำนา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ทอดผ้าป่าต่างวัดหลายที่<o:p></o:p><br />หนุ่มสาวนารำสามัคคี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ข้าวปลามีหาสู่กันกิน<o:p></o:p><br />เดือนสำเอ็ดตักบาตรเทโว<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />แต่งตัวโชว์งานทอดกฐิน<o:p></o:p><br />แข่งเส่งกลอง ตีฆ้องดีดพิณ<span style=""><br /></span>แห่กฐินอัฐถะรำวง<o:p></o:p><br />เดือนสิบสองบุญข่วยกระจาด<span style=""><br /></span>มหาชาตินิมนต์พระสงฆ์<o:p></o:p><br />เณรเสียงดีมัทรีสององค์<span style=""><br /></span>ส่วนพระสงฆ์มหาราชนคร<o:p></o:p><br />อยู่เป็นสุขสนุกทั้งปี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ประเพณียึดมั่นสั่งสอน<o:p></o:p><br />พระครูอ่ำอุดมคุณากร<span style=""><br /></span>เพิ่นสั่งสอนยึดประเพณี<o:p></o:p><br />หมู่บ้านนี้มีสิ่งดีงาม<span style=""><br /></span>ต้นมะขามเฒ่ามีเจ้าที่<o:p></o:p><br />สิบห้าค่ำมื้อปลอดยามดี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />แก้วมณีเปล่งสีออกมา<o:p></o:p><br />ก่อนแต่เก่าเพิ่นเว้ามาว่า<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br /> กลมฮุ่งใส ลอยไปบนฟ้า<o:p></o:p><br />ไปลงโบสถ์เขาสาริกา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พรมทินใต้มาโนนเจดีย์<o:p></o:p><br />ศาลเจ้าปู่มะขามต้นใต้<span style=""><br /></span>ทุกปีได้เลี้ยงไก่ไหวัผี<o:p></o:p><br />ตาปู่บ้านคุ้มลูกหลานดี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พลีหัวหมูคู่ขนมตาควาย<o:p></o:p><br />ถึงปีสองพันห้าหนึ่งห้า<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />อุปัชญาย์เพิ่นมาล้มหาย<o:p></o:p><br />อายุแปดสิบห้าปีปลาย<span style=""> </span><br />พรรษาได้หกสิบสี่ปี<o:p></o:p><br />จึงนิมนต์เจ้าหัววันนา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มาปกครองอาวาแทนที่<o:p></o:p><br />พระอดุลย์ธรรมกร ยสมี<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เป็นรองหนึ่งว่าที่เจ้าตำบล<o:p></o:p><br />ถึงสงกรานต์จัดงานสรงน้ำ<span style=""> </span><br />ศิษย์ปู่อ่ำทุกแห่งทุกหน<o:p></o:p><br />แห่หลวงตาจากศาลาบน<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มาตั้งโคนต้นมะขามทอง<o:p></o:p><br />นัดจัดงานประเพณีสงกรานต์<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />กลับมาบ้านรวมหมู่หนึ่งสอง<o:p></o:p><br />ตั้งโต๊ะจีนทำบุญปิดทอง<span style=""><br /></span>ร่วมฉลองตักบาตรทำบุญ<o:p></o:p><br />อีกหนึ่งข้อขอต่อคำเว้า<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มะขามเฒ่าวัดเฮาเอื้อหนุน<o:p></o:p><br />แหล่งเฮียนฮู้ของผู้มีบุญ<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ผู้ทรงคุณพลังปัญญา<o:p></o:p><br />แดนบัณฑิตผลิตเจ้าอาวาส<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มาประกาศพระศาสนา<o:p></o:p><br />เปรียบเปรยเป็นเช่นนาลันทา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ตักกะสิลาระดับตำบล<o:p></o:p><br />ตัวอย่างมาเจ้าหัวน้าไพ<span style=""> </span><br />สร้างวัดใหม่ในยุคต้นต้น<o:p></o:p><br />เจ้าอาวาสประกาศกุศล<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เป็นอธิการองค์ต้นบวร<o:p></o:p><br />อยู่สระเตยพระครูสันทา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พระฎีกาสันทานุสรณ์<o:p></o:p><br />ออกมาจากมะขามเฒ่าโคจร<span style=""><br /></span>สระเตยตัอนเป็นเจ้าอาราม<o:p></o:p><br />องค์ที่สามอ่ำอุตตะโม<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เจ้าสังโฆแห่งต้นมะขาม<o:p></o:p><br />พระอุดมคุณากร- นาม<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เจ้าเขตคามนามเจ้าตำบล<o:p></o:p><br />พระครูเทียนนิวิชธรรมคุณ<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />บวชแรกรุ่นพระคุณฝึกฝน<o:p></o:p><br />ก่อนมาเป็นเจ้าคณะตำบล<span style=""><br /></span>อยู่ใต้ต้นมะขามเฒ่าเยาว์วัย<o:p></o:p><br />องค์ที่ห้าคือพระครูปาน<span style=""><br /></span>อธิการบ้านป่าแดงใหญ่<o:p></o:p><br />พระวิลาสธรรมขัณฑ์ – ยศใด้<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เจ้าคณะพิจิตร สะพานหิน<o:p></o:p><br />องค์ที่หกพระครูวันนา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br /> เจ้าอาวา พัฒนาท้องถิ่น<o:p></o:p><br />อดุลย์ ธรรมกร- รับจากภูมินทร์<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />พาถือศิลไหว้พระสวดมนต์<o:p></o:p><br />องค์ที่เจ็ด พระครูมณี<span style=""><br /></span> มีศักดิ์ศรี เจ้าคณะตำบล<o:p></o:p><br />ยศศีลาวุฒิกร - มงคล<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />เขานิมนต์เป็นอุปัชฌาย์<o:p></o:p><br />คนที่แปดมหาถาวร<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ธานันดรชั้นโทได้มา<o:p></o:p><br />แต่ว่าท่านได้ลาสิกขา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />สึกออกมาสู่สภา อบต.<o:p></o:p><br />องค์ที่เก้าพระฎีกาสงัด<span style=""><br /></span>เป็นเจ้าวัดเมืองกาญจน์เพิ่งก่อ<o:p></o:p><br />สร้างวัดมาบ่ นาน พ.ศ.<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />ท่านมาขอผ้าป่าบ้านเรา<o:p></o:p><br />องค์ที่สิบอาจารย์ดิเรก<span style=""> </span><br />เป็นองค์เอกอยู่สามแยกหลุ่ข้าว<o:p></o:p><br />สิบองค์มาจากมะขามเฒ่า<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />มาเป็นเจ้าอาวาสทุกคน<o:p></o:p><br />บารมีต้นมะขามเป็นพลัง<span style=""></span><br />มีมนต์ขลังอยู่ในตัวตน<o:p></o:p><br />เป็นมหานาสันทาตำบล<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />สร้างบุคคลนักปราชญ์ทางธรรม<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span style=""><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p><span style=""> </span>หากผิดตกบกพร่องข้าพเจ้าขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่หากจะมีส่วนดีมีประโยชน์สำหรับการเรียนรู้อยู่บ้าง ข้าพเจ้าขออุทิศความดีเหล่านี้ให้กับบรรพบุรุษชาวไทยพวนที่ย้ายมาบุกร้างถางพงในสมัยครั้งก่อนโน้นด้วยเทอญ<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>คมเคียวคันไถ<o:p></o:p></span></i><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""></span><o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><b><span style="" lang="EN-US">คำแปล<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><b><span style="" lang="EN-US">ภาษาพวน<span style=""> = </span><span style=""> </span>ภาษาไทย<span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">จี่ขอเว้า<span style=""> </span><span style=""> </span>=จะขอพูด<span style=""> </span><span style=""> </span><br />โพธิ์ไฮ<span style=""> =</span>ต้นโพธิ์<o:p></o:p><br />เซิ้งเฮ้อฟัง<span style="">= </span><span style=""> </span>ร้องให้ฟัง<span style=""><br /></span>โนนกว้าง<span style=""> =</span><span style=""> </span>เนินดินกว้าง<o:p></o:p><br />เพิ่นเว้า<span style=""> </span><span style=""> </span>=ท่านพูด<span style=""><br /></span>ตั้งเตา<span style=""> =</span><span style=""> </span><span style=""> </span>เตาหุงข้าว<o:p></o:p><br />บ่มี<span style=""> </span><span style=""> </span>=ไม่มี<span style=""><br /></span>เซาะเบิ่ง<span style=""> </span><span style=""> </span>=หาดู<o:p></o:p><br />พายบั้งน้ำ<span style=""></span>สระพายกระยอกใส่น้ำ<span style=""><br /></span>ฮีบจอง<span style=""> =</span><span style=""> </span><span style=""> </span>รีบจับจองที่<o:p></o:p><br />ชิงกักไก่<span style=""> </span><span style=""> </span>=ข่าย หรือ กับกักไก่<span style=""><br /></span>ฮ้านนอน<span style="">= </span><span style=""> </span>เตียง, แคร่<o:p></o:p><br />กะต่า<span style=""> =</span><span style=""> </span>ตะกร้า<span style=""><br /></span>หม่าอื่อ หม่าเบี้ย<span style=""> =</span><span style=""> </span>การละเล่นพื้นเมือง<o:p></o:p><br />หม้อทอง<span style="">= </span><span style=""> </span>หม้อหุงข้าว, หม้อทองเหลือง<span style=""><br /></span>ข้าวปุ้น<span style="">= </span><span style=""> </span><span style=""> </span>ขนมจีน<o:p></o:p><br />ปืนควบศิลา<span style="">= </span><span style=""> </span>ปืนล่าสันว์ใช้หินเหล็กไฟตี<span style=""> </span><br />ข่วยกระจาด<span style=""> =</span><span style=""> </span>ประเพณีบุญมหาชาติ<o:p></o:p><br />อองยังลม<span style="">= </span><span style=""> </span>เอาขี่หลัง<br />เอาบังลม<span style=""> </span><span style=""> </span>เส่งกลอง<span style="">= </span><span style=""> </span>ตีกลองแข่งเสียงดัง<o:p></o:p><br />ขะม้าทอ<span style="">= </span><span style=""> </span>ผ้าขะม้าทอเอง<span style=""> </span><br />ตาปู่<span style="">= </span><span style=""> </span><span style=""> </span>เจ้าพ่อศาลเจ้า<o:p></o:p><br />เอ็ดฮ่ม=<span style=""> </span><span style=""> </span>บังแดดเป็นร่ม<span style=""><br /></span>แฮ๊ะนา<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>=แรกนา (ขวัญ)<o:p></o:p><br />เครือหูกเหา<span style="">= </span><span style=""> </span>เครื่องอุปกรณ์ทอผ้า<span style=""><br /></span>เจ้าหัว<span style=""> =</span><span style=""> </span><span style=""> </span>พระสงฆ์<o:p></o:p><br />มัดนาบ<span style=""> =</span><span style=""> </span>มัดรวมกัน<span style=""><br /></span>เพื่น<span style="">= </span><span style=""> </span><span style=""> </span>เขา , ท่าน<o:p></o:p><br />ตาน=<span style=""> </span><span style=""> </span>ตาข่ายดักนกป่า<span style=""><br /></span>เฮียน<span style="">= </span><span style=""> </span><span style=""> </span>เรียน<o:p></o:p><br />พวกฮ่อ = แกว<span style=""> </span><span style=""> </span><br />จีนฮ่อ =ญวน<span style=""> </span><span style=""> </span>เจอะ<br />เจอ<span style="">= </span><span style=""> </span>พบ<o:p></o:p><br />ย่างลง<span style=""> =</span><span style=""> </span>เดินลง<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><br />บ่อนนี้<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>=แห่งนี้<o:p></o:p><br />ทะนา<span style="">= </span><span style=""> </span>อาราธนา<span style=""> </span><span style=""> </span><br />ฮอย<span style="">= </span><span style=""> </span><span style=""> </span>รอย<o:p></o:p><br />เพิ่นก่าเว้า<span style="">= </span><span style=""> </span>ท่านเขาพูด<span style=""><br /></span>แล่น<span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span>=วิ่ง<o:p></o:p><br />จี่ขอย้อน<span style=""> =</span><span style=""> </span>จะขอเล่าความหลัง<span style=""><br /></span>นาลันทา<span style=""> =</span><span style=""> </span>หมาลัยสงฆ์อินเดีย<o:p></o:p><br />แปงเฮือนงาม<span style="">= </span><span style=""> </span>สร้างบ้านงาม<span style=""><br /></span>ไผ =ใคร<o:p></o:p> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><i><span style="" lang="EN-US"> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></i></b></p><br /><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6545847238086244762-1156318555184891936?l=makhamtaovillagelaosphoin.blogspot.com' alt='' /></div>Les Amis du Vieux Tamarinhttp://www.blogger.com/profile/12057062049450451737noreply@blogger.com0